ਏਵਂ ਸਂਜਲ੍ਪ੍ਯ ਚ ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣਮੁਵਾਚ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਨਰ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਂਜਰ੍ਯਾ ਸਹਕਾਰਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮੂਰੁਭ੍ਯਾਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਅੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਔਰਤ ਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਇਕ ਨਾਰੀ ਬਣਾਈ।
ਉਤ੍ਥਿਤਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨਾਭਾਂ ਵਰਾਂਗਨਾਮ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਉੱਠਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ,
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਾਸਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਵੁਵਾਚ ਹ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾ ਕੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਅਹਮਰ੍ਥੀ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਮੈਂ ਇਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਚਨਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਦ੍ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਤ੍ਵਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍
ਸਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇਹ ਉਰਵਸ਼ੀ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ।
ਮਂਜਰ੍ਯਾ ਸਹਕਾਰਸ੍ਯ ਤੇਨੇਯਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਅੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਨਾਰੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਥਾਹੂਯ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਮੁਵਾਚ ਹ 5.1.8.
ਫਿਰ ਉਹ ਸੁੱਰਗ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਚਿਰਾਦੇषਾ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਵਰਂ ਪ੍ਰਵੀਣਾ ਸਾ ਜਾਤਾ ਨृਤ੍ਯੇ ਗੀਤੇ ਚ ਕੋਵਿਦਾ
ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰ ਲਵੋ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ; ਉਹ ਨਾਰੀ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਬਣ ਗਈ।
ਏਵਂ ਸਾ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਸਦ੍ਮਨਿ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਇਲਸ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਵ ਪੁਰੂਰਵਾਃ
ਇਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਸੀ,
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਵਾਸਵਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਾਮੁਕਃ
ਜਦ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧੈਰ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਥਿਰ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਾਮਾਰ੍ਤਾ ਚਾਤਿਵਿਹ੍ਵਲਾ
ਉਹ ਓਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਬੇਕਾਬੂ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋਈ ਹੋਈ।
ਅਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸਂਵੇਦ੍ਯ ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਭੂਮਿਮਣ੍ਡਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਗਤਃ ਪੁਰੂਰਵਾ ਭੂਮਿਂ ਤਾਮੇਵ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਪੁਰੂਰਵਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਗृਹੇ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਤਂ ਸਾਥ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਹ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ।
ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਰਹਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯੋऽਪ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ 5.1.8.
ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਵਿਰਹਿਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸ਼ੂਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਃ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਲੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍ਸ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਮਹਾਕਾਲਵਨਂ ਗਤਃ
ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲ ਦਾ ਜੰਗਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਾਪਿ ਸ਼ੇਤੇ ਨ ਵਾ ਸ੍ਨਾਤਿ ਹੇ ਰਾਜਨ੍ਨਿਤਿ ਜਲ੍ਪਤਿ
ਉਹ ਨਾ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਇਉਂ ਹੀ ਬੋਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਂਭਾ ਚ ਮੇਨਕਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾ ਪੁਂਜਿਕਸ੍ਥਲੀ
ਰੰਭਾ, ਮੇਨਕਾ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਅਤੇ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲੀ,
ਸੂਰ੍ਯਦਤ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚਂਦ੍ਰਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਤਥਾ
ਸੂਰ੍ਯਦੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖੀ, ਚੰਦਰਾ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਵੀ,
ਕਿਂ ਰੋਦਿषਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਹੇਤੋਃ ਸੁਲੋਚਨੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰਏ, ਤੂੰ ਇਕ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਸੌਖ੍ਯਂ षਣ੍ਢੋ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਸਂਗਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਯੋਰ੍ਹਿ ਯਤ੍
ਜੋ ਸੁਖ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਪੁੰਸਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੇਤਿ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਃ ਸਂਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਈਆਂ।
ਨृਪਂ ਚ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਵਿਧਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾਮਾਰ੍ਤਾ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ 5.1.8.
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਇਛਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ,
ਐਲਃ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਐਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਹੈ,
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਮੁਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਮਪ੍ਸਰੋਗਣਃ
ਜਦ ਉਰਵਸ਼ੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ,