ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤੀਹ ਨਾਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਾ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਤੀ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਨਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਾਸੇਨ ਤਥੈਵ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ,
ਮੂਕਾ ਜਡਾਂਧਬਧਿ ਰਾਸ੍ਤਪੋਨਿਯਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਗੂੰਗੇ, ਮੂਰਖ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ ਅਤੇ ਜੋ ਤਪ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹਨ,
ਕਾਲੇਨੈਵ ਮृਤਾ ਵ੍ਯਾਸ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਉਹ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਭਤ੍ਸਿਤਾ ਪੁਰਾ ਦੇਵੀ ਕਾਲੀਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀਤਿ ਚ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ,
ਏਵਂ ਹਿ ਕਲਹੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ਿਵਗੌਰ੍ਯੋਰ੍ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ।
ਕृਤਮਗ੍ਰੇ ਤਦਾ ਕੁਂਡਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਲਹਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਕੁੰਡ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਝਗੜਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 5.1.8.
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਦਾਨਂ ਤ੍ਰੁਟਿਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਚਂਦਨਮ੍
ਉਥੇ ਜੋ ਕੋਈ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਦਨ ਦਾ ਇਕ ਟੁਕੜਾ ਹੀ ਹੋਵੇ—
ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਚ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਨਰੋ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮুনি, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗਾਮੇਕਾਂ ਰਕ੍ਤਿ ਕਾਮੇਕਾਂ ਭੂਮੇਰਪ੍ਯੇਕਮਂਗੁਲਮ੍
ਇੱਕ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗੂਠਾ ਭਰ ਦਾਨ ਕਰੇ—
ਧੇਨੁਮਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤਿਲਾਨ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਾਜਨਂ ਤਾਮ੍ਰਦੋਹਨਮ੍
ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਤਿਲ, ਕਪੜਾ, ਭਾਂਡਾ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਦੁੱਧ ਦੀ ਡੌਲੀ—
ਯੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾਃ ਸਦਾऽਕ੍ਸ਼ਯਾਃ
ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਦੇਵੀ ਦੁਰਿਤਹਾਰਿਣੀ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਪृष੍ਠਮਾਤਰ ਆਦਰਾਤ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗੇ ਗਮਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦੇਸ਼ੇ ਪਰਦੇਸ਼ੇ ਵਾ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਟਵੀषੁ ਚ
ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਪਰਦੇਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ—
ਗ੍ਰਹਪੀਡਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਤਥਾ ਰਾਜਭਯਾਦਿਕਮ੍ 5.1.8.
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ—
ਦੇਵੀਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸੋऽਭੀष੍ਟਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਪੁਰਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ ਸਿਦ੍ਧਿ ਲਭਤੇ ਪਰਾਮ੍
ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਤਿ ਵੈ ਫਲਕੁਮ੍ਭੇਨ ਅਗ੍ਰੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਸਂਜਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਥਾ ਦੇਵਃ षਡਾਨਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਛੇ-ਮੁੱਖਾ ਦੇਵਤਾ।
ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਲਬ੍ਧਂ ਐਲੇਯੋਂऽਸੌ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਭਰਤਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਇਲਾ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਕਾਰਣੇਨ ਯਥਾ ਤੇਨ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਕਾਰਨ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ—
ਕਥਂ ਪੁਰੂਰਵਾਸ਼੍ਚਾਸੌ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਵਦ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੀ ਜੀਵਣੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥੌ ਤੌ ਤੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਯਮਾਗਤਃ 5.1.8.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਆਦਿष੍ਟਾ ਯਾ ਮਘਵਤਾ ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਮਘਵਾਨ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਆਏ ਸਨ—
ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਮਿਹ ਆਯਾਤਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੌ ਜਜਲ੍ਪਤੁਃ
ਜਦ ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਇੱਥੇ ਆਏ, ਤਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।