ਯੇ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਮਹਾਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ ਨਸ਼ਨੈਰ੍ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸਾਂਖ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਅਨਾਸ਼ਕਮृਤਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਨਰਾਃ
ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸਿਂਹਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਵਿਮਾਨੈਰਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਸੁਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯੈਰ੍ਹृष੍ਟਗਂਧਾਧਿਵਾ ਸਿਤੈਃ । ਅਨੌਪਮ੍ਯਗੁਣੈ ਰਮ੍ਯੈਰਪ੍ਸਰੋਗੀਤਵਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦਯ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤੈਰ੍ਨਾਨਾਘਂਟਾਨਿਨਾਦਿਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਚੁਣੀਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਨਰਾ ਧੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਨਸ਼ਨੈਰ੍ਮृਤਾਃ ਧਨੀ ਵਿਪ੍ਰਕੁਲੇ ਭੋਗੀ ਜਾਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਾਗਤਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰੀषਂ ਸਾਧਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਨਰਃ
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੋ-ਮਲ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨਿਹ ਜਾਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ 5.1.7.
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤੀਹ ਨਾਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਾ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਤੀ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਨਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਾਸੇਨ ਤਥੈਵ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ,
ਮੂਕਾ ਜਡਾਂਧਬਧਿ ਰਾਸ੍ਤਪੋਨਿਯਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਗੂੰਗੇ, ਮੂਰਖ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ ਅਤੇ ਜੋ ਤਪ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹਨ,
ਕਾਲੇਨੈਵ ਮृਤਾ ਵ੍ਯਾਸ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਉਹ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਭਤ੍ਸਿਤਾ ਪੁਰਾ ਦੇਵੀ ਕਾਲੀਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀਤਿ ਚ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ,
ਏਵਂ ਹਿ ਕਲਹੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ਿਵਗੌਰ੍ਯੋਰ੍ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ।
ਕृਤਮਗ੍ਰੇ ਤਦਾ ਕੁਂਡਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਲਹਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਕੁੰਡ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਝਗੜਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 5.1.8.
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਦਾਨਂ ਤ੍ਰੁਟਿਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਚਂਦਨਮ੍
ਉਥੇ ਜੋ ਕੋਈ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਦਨ ਦਾ ਇਕ ਟੁਕੜਾ ਹੀ ਹੋਵੇ—
ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਚ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਨਰੋ ਮੁਨੇ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮুনি, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗਾਮੇਕਾਂ ਰਕ੍ਤਿ ਕਾਮੇਕਾਂ ਭੂਮੇਰਪ੍ਯੇਕਮਂਗੁਲਮ੍
ਇੱਕ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗੂਠਾ ਭਰ ਦਾਨ ਕਰੇ—
ਧੇਨੁਮਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤਿਲਾਨ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਭਾਜਨਂ ਤਾਮ੍ਰਦੋਹਨਮ੍
ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਤਿਲ, ਕਪੜਾ, ਭਾਂਡਾ ਜਾਂ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਦੁੱਧ ਦੀ ਡੌਲੀ—
ਯੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਲੋਕਾਃ ਸਦਾऽਕ੍ਸ਼ਯਾਃ
ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਦੇਵੀ ਦੁਰਿਤਹਾਰਿਣੀ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਪृष੍ਠਮਾਤਰ ਆਦਰਾਤ੍
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗੇ ਗਮਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਦੇਸ਼ੇ ਪਰਦੇਸ਼ੇ ਵਾ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਟਵੀषੁ ਚ
ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਪਰਦੇਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ—
ਗ੍ਰਹਪੀਡਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਤਥਾ ਰਾਜਭਯਾਦਿਕਮ੍ 5.1.8.
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਆਦਿ ਵਿੱਚ—
ਦੇਵੀਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸੋऽਭੀष੍ਟਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।