ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਯਾਤਿ ਕਾਮਪ੍ਰਚਾਰਿਣਾ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸਂਵृਤੋऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈ
ਉਹ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੇਕਰ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਚ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਸ ਹਿ ਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੋ ਨਰਸ੍ਤੇषੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਜਾਯਤੇ ਸੁਰੂਪਃ ਸੁਭਗਃ ਕਾਂਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਭਾਵਿਤਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਾਸਿਨਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ — ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਾ ਭੂਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਸਭ ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਭਵਨੇ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਯਾਂਤਿ ਸ਼ੋਭਨੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਸਂਵਿਦਗ੍ਨੌ ਚ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਿਜੁਹੋਤਿ ਯਃ 5.1.7.
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਮਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ ਸਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੁਦਰ ਦਾ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਯੇ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਮਹਾਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ ਨਸ਼ਨੈਰ੍ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸਾਂਖ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਅਨਾਸ਼ਕਮृਤਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਨਰਾਃ
ਸਾਂਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸਿਂਹਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਵਿਮਾਨੈਰਰ੍ਕਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਸੁਵਰ੍ਣਾਢ੍ਯੈਰ੍ਹृष੍ਟਗਂਧਾਧਿਵਾ ਸਿਤੈਃ । ਅਨੌਪਮ੍ਯਗੁਣੈ ਰਮ੍ਯੈਰਪ੍ਸਰੋਗੀਤਵਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਰਥ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਦਯ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤੈਰ੍ਨਾਨਾਘਂਟਾਨਿਨਾਦਿਤੈਃ
ਉਹ ਰਥ ਚੁਣੀਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਨਰਾ ਧੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਨਸ਼ਨੈਰ੍ਮृਤਾਃ ਧਨੀ ਵਿਪ੍ਰਕੁਲੇ ਭੋਗੀ ਜਾਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮਾਗਤਃ
ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰੀषਂ ਸਾਧਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਨਰਃ
ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੋ-ਮਲ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੋਗਾਨਿਹ ਜਾਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ 5.1.7.
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤੀਹ ਨਾਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਾ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰਤੀ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਿਨਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਾਸੇਨ ਤਥੈਵ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ,
ਮੂਕਾ ਜਡਾਂਧਬਧਿ ਰਾਸ੍ਤਪੋਨਿਯਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਗੂੰਗੇ, ਮੂਰਖ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ ਅਤੇ ਜੋ ਤਪ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹਨ,
ਕਾਲੇਨੈਵ ਮृਤਾ ਵ੍ਯਾਸ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਿਆਸ, ਉਹ ਵੀ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਭਤ੍ਸਿਤਾ ਪੁਰਾ ਦੇਵੀ ਕਾਲੀਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀਤਿ ਚ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ,
ਏਵਂ ਹਿ ਕਲਹੋ ਜਾਤਃ ਸ਼ਿਵਗੌਰ੍ਯੋਰ੍ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ।
ਕृਤਮਗ੍ਰੇ ਤਦਾ ਕੁਂਡਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਲਹਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਕੁੰਡ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਝਗੜਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 5.1.8.
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰ ਯਚ੍ਛਤਿ ਯੋ ਦਾਨਂ ਤ੍ਰੁਟਿਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਚਂਦਨਮ੍
ਉਥੇ ਜੋ ਕੋਈ ਦਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਦਨ ਦਾ ਇਕ ਟੁਕੜਾ ਹੀ ਹੋਵੇ—