ਮਹਤਾ ਤਨੁਸਾਧ੍ਯੇਨ ਬਹੁਕਾਲਾਰ੍ਜਿਤੇਨ ਵਃ
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਾਠੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਊਚੁਰੁਨ੍ਨਾਮ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ਜਾਨੁਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਘੁਟਣਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਵਰਪ੍ਰਦ
ਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਸਾਡੇ ਜਿਹੇ ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ,
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਂਕਰ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।
ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ਯਪਿ ਪੁਨਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ ।। 5.1.6.
ਜੋ ਵਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਭਗਵਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਂ ਚ ਭਗਵਨ੍ਸੁਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਮਹਾਵਰਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਮ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਵਿਨਿਹਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਮਾਰੇ ਹਨ,
ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਜਟਾਜੂਟੈਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਟਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਅਤੇ ਸਿਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਕੇ,
ਯੇषਾਂ ਵਿਨਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਯੁष੍ਮਤ੍ਸਂਬੋਧਨਾਯ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲਈ,
ਕृਤੋ ਮੇऽਨੁਗ੍ਰਹਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਕਾਲਵਨੇ ਦੇਵਾ ਆਗਤਸ੍ਯ ਮਮਾਨਘਾਃ
ਮਹਾਂਕਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ, ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਨਾਮਦ੍ਵਯਯੁਤਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੱਕ ਦੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਾਲਾ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕਪਾਲਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾ ਚ ਮਯਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਕਪਾਲ ਵਰਤ ਦੀ ਰੀਤ ਮੈਂ ਹੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਕਪਾਲਪਾਣਿਃ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਵ੍ਰਤਸਮਨ੍ਵਿਤਃ 5.1.6.
ਕਪਾਲਪਾਣੀ, ਜੋ ਭਿਖਿਆ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ,
ਨਂਦਿਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯਸਮਃ ਸਦਾ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ,
ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੋऽਸਰ੍ਵਸਂਗੋ ਮृਦ੍ਭਸ੍ਮੋਦਕਸਂਗ੍ਰਹੀ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਟੀ, ਭਸਮ ਤੇ ਪਾਣੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ,
ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮੋਪੇਤਃ ਸ੍ਵਰੇ ਦੇਵੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ,
ਕਪਾਲਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪੁਰਾ ਚੀਰ੍ਣਂ ਮਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕਪਾਲ ਵਰਤ ਅਪਣਾਉਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪ ਕਰਿਆ ਸੀ।
ਕਪਾਲਵ੍ਰਤਮੇਤਦ੍ਧਿ ਦੁਰ੍ਧਰਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਕਪਾਲ ਵਰਤ ਵਾਕਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੋਬਾ।
ਮਹਾਵ੍ਰਤਂ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਪਾਪੇਨੈਵ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਰਃ
ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵੈਰ ਤੇ ਭਟਕਾਵ ਕਾਰਨ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਹਨ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਦੂषਯੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਨੂੰ ਨਾ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਮਹਾਵ੍ਰਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਭੋਜਯੇਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਕਪਾਲਪੂਰਣੀਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕਪਾਲ ਭਰ ਕੇ ਭਿਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਕਪਾਲੇ ਭੋਜਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਾਰ੍ਗੋऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਭਵਃ 5.1.6.
ਕਪਾਲ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਹ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿਦੁष੍ਟਦੋषਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਸਂਭਾषਣਾਦਪਿ 5.1.6.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਿष੍ਟਮਥ ੩ ਮਹਾਵ੍ਰਤਧਰੋ ਨਰਃ
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ—
ਏਤਤ੍ਕृਤਯੁਗੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਨੇ 5.1.6.
ਇਸ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਠਤਿ ਯ ਇਹ ਲੋਕੇ ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਥਿਤਗੁਣਗਣੌਘੈਰਰ੍ਚਿਤਂ ਦੋषਹਂ ਤਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਥੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਥਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਭੀਪ੍ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਾਸਿਭਿਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਰੁਦਰ ਦਾ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।