ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਜਲਂ ਨ ਸੂਰ੍ਯਕਿਰਣਾਤਪਃ
ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇਵੇਗੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਵਰੋਪੇਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹੋਗੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੋਗੇ।
ਕਾਮਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਪੁਂਸਾਂ ਤਪਃਸਂਧ੍ਯਾਜ੍ਵਲਦृਸ਼ਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ ਵਰਦਃ ਸ਼ਂਭੁਰਨੁਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦਪਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਨਿਪਤਤਾ ਤੇਨ ਕਂਪਤੇ ਸ੍ਮ ਰਸਾਤਲਮ੍ 5.1.5.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਦ ਪਾਤਾਲ ਕੰਬ ਉਠਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਹਤਾਨੀਵ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵ੍ਯਾਲਾਨ੍ਵਿਤਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਵਿਮਾਨਾਨਿ ਗਂਧਰ੍ਵਨਗਰਾਣਿ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਹਵਾਈ ਰਥ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਸਭ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਕਪੋਤਮੇषਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਂਤਂ ਪੁਨਃ ਸਂਘਾਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਭੇਡਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਹਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਜਡਾਂਧਬਧਿਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ, ਅੰਨੇ ਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ, ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਹੋਇਆ।
ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਸਮਾਗਮ੍ਯੇਂਦ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਾਃ
ਸਾਰੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਿਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਨੇਤਦੁਤ੍ਪਾਤਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਜਾਤਂ ਕਲ੍ਪਾਵਸਾਨਂ ਚ ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਸਾਗਰਮ੍
ਕੀ ਯੁੱਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੱਦਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ?
ਧਰਾ ਸਮਾਧृਤਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਵਾਰਿਣਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਸਹਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਯਾਦृਸ਼ੋऽਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ ਭੂਤੋ ਨਾਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ 5.1.5.
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨੁਭਾਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬੋਲੇ।
ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਮਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।
ਮੁਖਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਮਦ੍ਦੇਹਾਤ੍ਪਂਚਮਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਖਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਯਾਚੇ ਪਾਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਟੋਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਕੋਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗੀ।
ਤਤਃ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮੇਤ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਕੁਸ਼ਥਲੀ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਨੁਗृਹ੍ਯਾਥ ਭਗਵਾਨ੍ਵਨਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਗਾਂਡਜਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਹੜੇ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਕਪਾਲਂ ਕਰਸ੍ਥਂ ਯਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਭਗਵਤਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਖੋਪੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ ਮਯਾ ਸਹ
ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਖੋਗੇ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਹ ਤੈਰ੍ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਲਾਪਿਤਾਮ੍ 5.1.5.
ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤੈਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਨਂਦਨਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਂ ਤਨੁਭृਤਾਮਾਹ੍ਰਾਦਕਂ ਚੇਤਸਾਂ ਨਾਨਾਸਤ੍ਫਲਪੁष੍ਪਪਾਦਪਵਨੈਰਾਸੇਵਿਤਂ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਆ ਫਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਹ ਦੇਵੋ ऽਤ੍ਰ ਦੇਵੋऽਤ੍ਰ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ ਹੋ।
ਅਦ੍ਭੁਤਸ੍ਯ ਵਨਸ੍ਯਾਂਤੇ ਨ ਤੇ ਦਦृਸ਼ਿਰੇ ਸੁਰਾਃ
ਉਸ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਸ ਭਦ੍ਰਂ ਵੈ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਨ ਤਪੋ ਵਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਵੇਖ ਲਵੋਗੇ, ਪਰ ਬਿਨਾ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਨਹੀਂ।'