ਸ੍ਨਾਤਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਾਃ
ਸਭ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦੀਨੋऽਭੂਨ੍ਨ ਭੀਤੋ ਨਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਦੁਖੀ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਜਨਪਦਾਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਕੱਠ ਹੋਣਾ ਚਾਹਿਆ।
ऋਕ੍ਸ਼ਵਾਨਰਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਜਨਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਭਾਲੂ, ਬਾਂਦਰ, ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ ਆਏ।
ਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨਗਰੇ ਹ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤਾਨ੍ਯਪਿ 2.8.6.
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਉਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਯਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਜੋ ਵੀ ਸਥਿਰ ਜਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਆਏ।
ਨਾਸੀਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਕਿਂਚਨ
ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੀਵ, ਇਤਨਾ ਸੁਖਮ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਥਾਰ੍ਦ੍ਧਯੋਜਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਦੀਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੁਖੋ ਯਯੌ
ਅੱਧਾ ਯੋਜਨ ਤੈਅ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ਆਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਵਿਮਾਨਸ਼ਤਕੋਟੀਭਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਮਈ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭੈਸ਼੍ਚ ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਪੁਣ੍ਯਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਵਾਯੁਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਜਵਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰਯੂਸਲਿਲਂ ਰਾਮਃ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ ਸਮੁਪਾਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰਯੂ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਲੋਕਪਤਿਰ੍ਦੇਵ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਮਚਿਂਤ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਭੂਤਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲੋਕਸਂਗ੍ਰਹੇ 2.8.6.
ਤੁਸੀਂ ਅਕਲਪਨਯ, ਮਹਾਂ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।
ਪਿਤਾਮਹਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦਿਦਮੇਵਾਵਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਤਨੁਨ੍ਦੇਵਾਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਾਧ੍ਯਾ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਦਗਣ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗਣੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ, ਸੁਪਰਨ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ, ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਆਏ।
ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਿਤਾਮਹਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਇਮੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਮਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਦਾਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵਮਾਨਵਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰੇऽਤ੍ਰ ਵੈ ਤੀਰ੍ਥੇ ਰਾਮਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਮਨ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਤਾਨਿਕਂਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਨਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ,
ਯਸ੍ਯਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਾ ਯੇ ਵੈ ਸੁਰਾਸੁਰਤਨੂਦ੍ਭਵਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ,
ऋषਯੋ ਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਕਾਰਣਮ੍ 2.8.6.
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਜ੍ਜਲਂ ਸਰਯੂਂ ਭੇਜੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ਜਲਮ੍
ਉਹ ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਗਏ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤੇ ਵਿਮਾਨਾਨ੍ਯਥਾਰੁਹਨ੍
ਮਾਨਵ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਚ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਰ੍ਦ੍ਧਰਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੋਤ੍ਤਮਦੇਹਂ ਵੈ ਦੇਵਲੋਕਮੁਪਾਗਮਨ੍ ਤੇऽਪਿ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਹਾਨ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ
ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਲੋਕਗੁਰੁਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।