ਨਾਨਾ ਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮੁਦਿਤਾਂਡਜਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਤੇ ਚੁਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਪਾਲਪਾਣਿਰ੍ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾਰੂਪਂ ਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਂਕ੍ਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਫੁੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਭਗਵਤਾ ਤਰਵੋ ਨਿਰਵਗ੍ਰਹਾਃ 5.1.5.
ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਦਰੱਖਤ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਰਂ ਦਦਾਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ ਜਨਵਤ੍ਸਲ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੋ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਏष ਨਃ ਪਰਮਃ ਕਾਮੋ ਦੇਵਦੇਵ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਵੈ ਯਾਚਾਮਹੇ ਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਦਪੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਰਂ ਦਦਾਮਿ ਭੂਯੋ ਵੋ ਨ ਵृਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਜਲਂ ਨ ਸੂਰ੍ਯਕਿਰਣਾਤਪਃ
ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇਵੇਗੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਵਰੋਪੇਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹੋਗੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੋਗੇ।
ਕਾਮਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਪੁਂਸਾਂ ਤਪਃਸਂਧ੍ਯਾਜ੍ਵਲਦृਸ਼ਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ ਵਰਦਃ ਸ਼ਂਭੁਰਨੁਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦਪਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਨਿਪਤਤਾ ਤੇਨ ਕਂਪਤੇ ਸ੍ਮ ਰਸਾਤਲਮ੍ 5.1.5.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਦ ਪਾਤਾਲ ਕੰਬ ਉਠਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਹਤਾਨੀਵ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵ੍ਯਾਲਾਨ੍ਵਿਤਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਵਿਮਾਨਾਨਿ ਗਂਧਰ੍ਵਨਗਰਾਣਿ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਹਵਾਈ ਰਥ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਸਭ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਕਪੋਤਮੇषਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਂਤਂ ਪੁਨਃ ਸਂਘਾਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਭੇਡਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਹਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਜਡਾਂਧਬਧਿਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ, ਅੰਨੇ ਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ, ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਹੋਇਆ।
ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਸਮਾਗਮ੍ਯੇਂਦ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਾਃ
ਸਾਰੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕਿਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਭਗਵਨ੍ਨੇਤਦੁਤ੍ਪਾਤਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਜਾਤਂ ਕਲ੍ਪਾਵਸਾਨਂ ਚ ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਸਾਗਰਮ੍
ਕੀ ਯੁੱਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੱਦਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ?
ਧਰਾ ਸਮਾਧृਤਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਵਾਰਿਣਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਸਹਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ?
ਯਾਦृਸ਼ੋऽਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਨ ਭੂਤੋ ਨਾਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ 5.1.5.
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨੁਭਾਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬੋਲੇ।
ਯਤ੍ਪृष੍ਟਂ ਮਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।
ਮੁਖਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਮਦ੍ਦੇਹਾਤ੍ਪਂਚਮਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਖਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਯਾਚੇ ਪਾਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਟੋਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਕੋਲੋਂ ਭਿਖ ਮੰਗੀ।
ਤਤਃ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮੇਤ੍ਯ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਕੁਸ਼ਥਲੀ, ਉਸ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ।