ਪੁष੍ਪਾਣਾਮਿਵ ਵੇਗੇਨ ਸ੍ਵਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਵੈ
ਉਹ ਇੰਝ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ ਹੋਣ।
ਪੁष੍ਪਸ਼ੋਭਾਭਰਨਤੈਃ ਸ਼ਿਖਰੈਃ ਕਂਪਸਂਯੁਤੈਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿੱਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਭृਂਗਾਃ ਪਵਨਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਮृਤਵਲ੍ਲੀਲਤਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਭੌਂਰੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਭਰੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਾਭਿਃ ਕੁਨ੍ਦਵਲ੍ਲੀਭਿਃ ਪਾਦਪਾਃ ਕ੍ਵਚਿਦਾਵृਤਾਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਕੁੰਦ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਰੁਮਾ ਣਾਮਪ੍ਯਥਾਗ੍ਰੇषੁ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਮਾਧਵੀ ਲਤਾ 5.1.5.
ਅੱਗੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵੀ ਬੇਲ ਫੁੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਹਰਿਤਾਃ ਕਾਂਚਨਚ੍ਛਾਯਾਃ ਫਲਿਤਾਃ ਪੁष੍ਪਿਤਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਦਰੱਖਤ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਹੈ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਕਿਂਜਲ੍ਕਬਹੁਲਾਃ ਕਿਂਜਲ੍ਕਬਹੁਲੋਦਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੇਸ਼ੇ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਰੇਸ਼ੇ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਸ਼ਿਰੀष ਪੁष੍ਪਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸ਼ੁਕਾ ਮਿਥੁਨਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਹੈ, ਤੇ ਤੋਤਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਵੀ ਹਨ।
ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਹਚਾਰਿਣ੍ਯਾ ਮਯੂਰਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਬਰ੍ਹਿਣਃ
ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਮੋਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹਨ।
ਕੂਜਂਤਿ ਪਤ੍ਰਿਸਂਘਾਤਾ ਨਾਨਾਦ੍ਭੁਤਵਿਰਾਵਿਣਃ
ਉਹ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾ ਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮੁਦਿਤਾਂਡਜਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟਾਂ ਤੇ ਚੁਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਪਾਲਪਾਣਿਰ੍ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਥਾਰੂਪਂ ਵਨੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਂਕ੍ਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਫੁੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਭਗਵਤਾ ਤਰਵੋ ਨਿਰਵਗ੍ਰਹਾਃ 5.1.5.
ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਦਰੱਖਤ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਰਂ ਦਦਾਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ ਜਨਵਤ੍ਸਲ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੋ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਏष ਨਃ ਪਰਮਃ ਕਾਮੋ ਦੇਵਦੇਵ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਵੈ ਯਾਚਾਮਹੇ ਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਾਦਪੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਜਦ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਰਂ ਦਦਾਮਿ ਭੂਯੋ ਵੋ ਨ ਵृਥਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਿਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਜਲਂ ਨ ਸੂਰ੍ਯਕਿਰਣਾਤਪਃ
ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਪਾਣੀ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇਵੇਗੀ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਵਰੋਪੇਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹੋਗੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹੋਗੇ।
ਕਾਮਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਪੁਂਸਾਂ ਤਪਃਸਂਧ੍ਯਾਜ੍ਵਲਦृਸ਼ਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ ਵਰਦਃ ਸ਼ਂਭੁਰਨੁਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦਪਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਇਆਲੂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਨਿਪਤਤਾ ਤੇਨ ਕਂਪਤੇ ਸ੍ਮ ਰਸਾਤਲਮ੍ 5.1.5.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਦ ਪਾਤਾਲ ਕੰਬ ਉਠਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਹਤਾਨੀਵ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਵ੍ਯਾਲਾਨ੍ਵਿਤਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਵਿਮਾਨਾਨਿ ਗਂਧਰ੍ਵਨਗਰਾਣਿ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਹਵਾਈ ਰਥ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਸਭ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਕਪੋਤਮੇषਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਂਤਂ ਪੁਨਃ ਸਂਘਾਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਭੇਡਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਹਤਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਜਡਾਂਧਬਧਿਰਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਭ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ, ਅੰਨੇ ਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸੁਰਾਸੁਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਨਾਂਸਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ, ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਹੋਇਆ।