ਦਤ੍ਤਾਂ ਨਾਰਾਯਣੇਨਾਥ ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਪਾਤ੍ਰ ਉਤ੍ਤਮੇ
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਤਵ ਪਾਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤਤੋ ਵੈ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਪਾਤਰ ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—
ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿ ਨਯਨਃ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੇਖਰਸ਼ੋਭਿਤਃ 5.1.3.
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਦਰੀ ਮੋਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਂਗੁਲ੍ਯਾ ਘਟਯਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਕਪਾਲਂ ਚਾਤਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਥੱਪਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਪਾਤਰ ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋਥ ਹਰੇਰੀਸ਼ਃ ਸ੍ਵਾਂਗੁਲ੍ਯਾ ਰੁਧਿਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਸੋਂ ਲਹੂ ਕੱਢਿਆ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤੋ ਰਕ੍ਤੇ ਕਲਲਂ ਬੁਦ੍ਬੁਦਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਜਦ ਲਹੂ ਹਿਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਦੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਝੱਗ ਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੂ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁਰੁषੋऽਰ੍ਜੁਨਸਂਕਾਸ਼ਃ ਕਪਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍
ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਪੁਰਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਕਪਾਲੇ ਭਗਵਨ੍ਕੋऽਯਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋऽਭਵਨ੍ਨਰਃ
ਇਸ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਰੋ ਨਾਮੇਤਿ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂਵਰਃ
ਇਸ ਪੁਰਖ ਦਾ ਨਾਮ ਨਰ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਚੋਭੌ ਯੁਗੇ ਖ੍ਯਾਤੌ ਭਵਿष੍ਯਤਃ
ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੋਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ।
ਏष ਨਾਰਾਯਣ ਸਖਾ ਨਰਸ੍ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਨਰ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇਗਾ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਤੇਜੋ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ 5.1.3.
ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਸਮਝ ਦੀ ਪਰਖ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਆਵੇਗਾ।
ਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦੀਪ੍ਤੋ ਭੁਜਸ੍ਯ ਤਵ ਸ਼ੋਣਿਤਾਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਸਂਯੋਗਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨੁਦ੍ਵੇਜਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਮਰਾਰੀਣਾਂ ਤੇषਾਮੇਵ ਭਯਂਕਰਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।
ਹਰਿਰਪਿ ਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੁष੍ਟਾਵ ਹਰਕੇਸ਼ਵੌ
ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਓਥੇ ਹੀ ਹਰਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਖਙ੍ਗਪਾ ਣਯੇ
ਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵਾਚਾਂ ਪਤਯੇ ਸ਼੍ਰੀਧਰਾਯ ਨਮੋਨਮਃ
ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਥੈਵਾਂਜਲਿਸਂਬਦ੍ਧਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਕਰਦ੍ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਫੜ ਲਏ।
ਯ ਏਵ ਪੁਰੁषੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵੇਦਸਂ ਭਵਃ
ਉਹੀ ਭਿਆਨਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਬੋਧ ਤਂ ਚ ਤ੍ਵਰਿਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਹਿਤੋ ਹਰਃ
ਉਸ ਬਾਰੇ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲੈ, ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਹਰਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਮਪਾਦੇਨ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਨਰੋ ਰੁषਾ 5.1.3.
ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸ੍ਫਾਰਿਤਧਨੁਃਸ਼ਬ੍ਦੈਰ੍ਨਾਦਿਤਾਸ਼ੇषਭੂਤ ਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਏਵਂ ਸਮੇਨ ਵੈ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਤੁ ਭੂਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਸਮਤੀਤਾਨਿ ਸ੍ਵੇਦਰਕ੍ਤਜਯੋਰ੍ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਦ ਉਹ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏਆਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਬਿਭੇਦ ਬਾਣਵੇਗੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਂ ਨਰਂ ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਨਰੇਣੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯੋ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਮੇਰੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਹੋਇਆ ਤੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹਰੇऽਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਨਰੋ ਮਦੀਯੋ ਯਦਿ ਹੀਯਤੇ
ਜੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਯੋ ਰਣਮਪਿ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਾਵੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਜੰਗ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਰੋਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।