ਗਚ੍ਛਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਨਿਸ੍ਤੇਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
"ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਓਟ ਲਵਾਂ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਘੱਟ ਪੈ ਗਈ ਹੈ।"
ਤਂ ਭੀਮਮਤ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪਰਯਾ ਸ੍ਵਰਸਂਪਦਾ
"ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨਾਵਾਂਗੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।" ਉਹਨਾਂ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਉੱਚੀ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਬਣਾਇਆ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਨਮੋਨਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵੱਡੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਨ ਵਿਦ੍ਮਃ ਪਰਮਂ ਮੂਢਾ ਮਹਿਮਾਨਂ ਤਵਾਤੁਲਮ੍
ਅਸੀਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹੇਤੁਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਜਨੇ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨੀਵੀਂ ਹੈਂ, ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ।
ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦੇਵ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਜਂਤਵੋऽਸ਼ੁਭਾਤ੍
ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਤਯਸ੍ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਾਭਿਰਸ਼ੇषਤਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੂਰਤਾਂ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਨ।
ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਧਰੋ ਯਤਃ ਤ੍ਵਂ ਕਰੋषਿ ਯੁਗਾਵਰ੍ਤਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਚ ਦੁਃਸਹਮ੍ ।। 5.1.2.
ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਮੋੜ ਤੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਔਖੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਵਾਸਯਨ੍ਮੋਹਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਸਹ ਦੇਵੈਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮੋਹਨ ਨਾਮ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਧੁਨ ਵਜਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਸੌ ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਮਾਨਵੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰੁਣ੍ਯਤੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿਓ।
ਯਦਸ੍ਮਾਕਂ ਮਹਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇਜਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਹੈ—
ਵਿਨੇਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਤੇਜਾਂਸਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਬ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਰਜੋऽਹਂਕਾਰਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਜਸ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਮਾਗਤਂ ਦੇਵਂ ਨਾਜਾਨਾਤ੍ਤਮਸਾ ਵृਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਏ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਦਾऽਦृਸ਼੍ਯਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਗ੍ਵਿਸ਼੍ਵਭਾਵ ਨਃ
ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰ ਬਣ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤੇਜਸਾਭਿਭਵਨ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਮਤ੍ਤੋऽਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ 5.1.2.
ਰੁਦਰ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਿਰਣਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਸੀ।
ਅਵਨ੍ਦਤ ਕਰੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਹ ਵੈ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਯਤੋ ਨ ਵੇਦ ਪਰਮਂ ਦੇਵਂ ਤਤ੍ਤੇਜਸਾਵृਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਚਮਕ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਵਾਚਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਸ਼ਸ਼ਾਂਕਾਭਃ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਾਰ੍ਕਾਗ੍ਨਿਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਚਾਨਣ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ।
ਚਕਰ੍ਤ ਕਦਲੀਗਰ੍ਭਂ ਨਰਃ ਕਰਰੁਹੈਰਿਵ
ਉਸ ਨੇ ਕੇਲੇ ਦੀ ਡੰਡੀ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋ ਹਿਤੋ ਨ ਨਤਿਂ ਗਤਃ
ਰੁਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੇਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੌਦ੍ਰਮਤਿਭਯਾਜ੍ਜ੍ਵਲਤ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ।
ਗ੍ਰਹਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਉਹ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਚੰਨ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿਖਰਸ੍ਥੇਨ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਕੈਲਾਸ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਕਪਾਲਿਨਮ੍ ।। 5.1.2.
ਸੂਰਜ ਜਿਵੇਂ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਕਪਾਲੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਾਯ ਸਰ੍ਵਭੋਗਪ੍ਰਦਾਯਿਨੇ
ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ,
ਕਾਲਸਂਹਾਰਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਕਾਲਸ੍ਤਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਸਮਾਂ ਹੀ ਹੈਂ।