ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਹਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਸਪ੍ਤਮੇ ਪ੍ਰਭਾਸਖਣ੍ਡੇ ਤृਤੀਯੇऽਰ੍ਬੁਦਖਣ੍ਡੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਦ੍ਭੇਦਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮੈਕਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਤਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਸ ਖੰਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਰਬੁਦਾ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰੋਦਭੇਦ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪਚਵਾਂ-ਇਕਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯਤ੍ਰ ਗੌਰ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਗੌਰੀ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਪ ਕੀਤਾ,
ਯਸ੍ਯ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨਾਪਿ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਮਹਤ੍ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਕੌਤੁਕਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਕਿੰਝ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਚੰਭਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਂਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਗੌਰ੍ਯਾ ਸਮਾਸਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਗੌਰੀ ਦੇ ਲਗਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ,
ਵੀਰ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗੌਰ੍ਯਾਃ ਪਤਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ ਦਾ ਬੀਜ ਗੌਰੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ,
ਸਂਤਤੇਸ੍ਤੁ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਤਾਂ ਉਸ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਏਵਂ ਸਂਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਤੇ ਗਏ।
ਅਥ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਗਣਮ੍ 7.3.52.
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਗਣ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ,
ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਯੋ ਭਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸਂਤਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਵਾਯੂ ਰਾਹੀਂ ਭਵਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਕਹੋ: 'ਤੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ।'
ਤਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਸਵਾਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਞ੍ਛਰ੍ਵੋ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਰਵ, ਗਹਿਰੀ ਲਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਗੌਰੀ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਗੌਰੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇऽਪਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਾਨੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਯੋ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸ੍ਥਾਨੇऽਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਹਵਾ ਇਸ ਥਾਂ ਆਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ,
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਕੋਪਪਰਾਯਣਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਆਹ ਭਰੀ।
ਸੁਤਾਰ੍ਥਂ ਸਾ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਯਤਵਾਕ੍ਕਾਯਮਾਨਸਾ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਦਂਤਿਕਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਆਈ।
ਏष ਦੇਵਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਲਜ੍ਜਯਾ 7.3.52.
ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਿਵ, ਤੇਰੀ ਪਾਸ, ਲਾਜ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਚਲ ਜਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਾਂਗੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵਃ ਸਮਾਯਯੌ
ਉਸ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਖੁਦ ਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਿਦਾਨੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਭਾषਣੇਨ ਵਰਾਨਨੇ
ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਤੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ,
ਅਕਾਲੇ ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾऽਸਿ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਃ ਸੁਰਤੇ ਕृਤਾ
ਤੈਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਮਿਲਾਪ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਿਜਦੇਹਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਨਿਜਾਂਗਮਲਮਾਦਾਯ ਯਾਦृਗ੍ਰੂਪਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਆਪਣੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ,
ਸਦ੍ਯੋ ਦੇਵਗਣਾਨਾਂ ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਤੁਰੰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ,
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੇਣ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾ ਨृਪ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਚਕਾਰਾऽਥ ਹਰਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਆਉਣ ਤੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਨਾਇਕ ਬਣਾਇਆ।