ਕਥਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਯਾਵਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ ॥ 7.3.39.
ਸ਼ੁਧਤਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਲਿੰਗ ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਗ੍ਰਹਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਞ੍ਜਸਾ
ਮੈਂ ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਚਲਂ ਲਿਂਗਮੇਤਦ੍ਧਿ ਨੋਦ੍ਧਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਵਿਭੋ
ਇਹ ਲਿੰਗ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਇਹ ਉਖਾੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਯਦਿ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾ ਲਿਂਗਂ ਪੂਜਯੇਥਾਃ ਪਿਤਾਮਹ
ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਂ,
ਤਤੋ ਨੌ ਸ਼ਾਂਤਿਮਾਗਚ੍ਛੇਜ੍ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍
ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਨਨ੍ਤਰਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸ੍ਤਤੋऽਪਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਾਰੁਣੋਤ੍ਪਾਤਾ ਉਪਸ਼ਾਂਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਠੰਢੇ ਪੈ ਗਏ।
ਅਥੋਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍
ਹੇ ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵेंगे ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਜ੍ਰੇਣ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਵੈਤਲ੍ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ 7.3.39.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦੇ।
ਏਵਂ ਕਰੋਤੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਇੰਦਰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੇ ਤਾਂ ਸਭ ਧਰਮ ਵਧਣਗੇ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਸਂਛਾਦਯਾਮਾਸ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਃ
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਵਜ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਤ੍ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਗਤੋ ਨਰਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਵਜਰ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਲ੍ਲਿਂਗੇ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਤੁ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਲਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ,
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯੇ ਪੂਜਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲ ਪਈ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮਰ੍ਬੁਦੇ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ
ਇਹ ਘਟਨਾ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਾਪਰੀ ਸੀ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਨ੍ਤਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਨੂਤਨੈਰ੍ਯਵੈਃ
ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਜੌ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵੈਰ੍ਯਵੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਿਨ ਉਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਜੌ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਕ੍ਤੂਨਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਜੌ ਦੇ ਆਟੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਦਾਨੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦਤ੍ਤੈਃ ਕਿਂ ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰੈਃ 7.3.39.
ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਾਨ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ?
ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਨ੍ਤਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮਹਾਂਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ,
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਯਦੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਵਾਪਰਿਆ—ਉਹ ਬੜਾ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਘਟਨਾ ਸੀ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲੋਕੈਰਨ੍ਯੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਭਿਖ ਲਈ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰੋਗ ਪਰਿਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦ੍ਭੋਜਨਂ ਨ ਚਕਾਰ ਸਃ ਸਕ੍ਤੂਨ੍ਕृਤ੍ਵੋਪਧਾਨੇ ਤਾਨ੍ਸ ਚ ਸੁਪ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਗਮੇ
ਫਿਰ, ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਜੌ ਦੇ ਆਟੇ ਨੂੰ ਤਕੀਆ ਬਣਾਕੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਦ੍ਰਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਸਾਰਮੇਯੋ ਜਹਾਰ ਚ
ਜਦ ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਉਹ ਆਟਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਥਾਸੌ ਵਿਸ੍ਮਯਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਭੀਮੋਨਾਮ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਮਯਨ੍ਤੀਪਿਤਾ ਹਿ ਯਃ
ਉਹ ਭੀਮ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦਮਯੰਤੀ ਦਾ ਪਿਤਾ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਂਤਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਰ੍षੇ ਵਰ੍षੇ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹਰ ਸਾਲ ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਅਚਲੇਸ਼੍ਵਰਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯੇ ਦਦੌ ਸਕ੍ਤੂਂਸ੍ਤਤੋ ਬਹੂਨ੍
ਅਚਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜੌ ਦੇ ਆਟੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ।