ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਹਂਤੁਂ ਪੌਰੁषੇ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ 7.3.36.
ਮੈਂ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਤੁਲ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਿ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੁਮਾਰ੍ਯਾਃ ਕਾਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤਥਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਃ
ਕੁਮਾਰੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਪਿਤਾਮਹ ਵਰਂ ਦੇਵਾ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਦਾਨਵਾਧਮ
ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਯੋਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂ ਕਾਮਿਨੀਂ ਪਾਪ ਤ੍ਵਂ ਕृਤਃ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਨਾ
ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਾਪੀ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਪਿਤਾਮਹਵਰਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਜਯਸ਼ੀਲੋऽਸਿ ਦਾਨਵ
ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ।
ਏषਾ ਤ੍ਵਾਮਿषੁਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧ੍ਵਜਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚੈਕੇਨ ਤਤੋऽਨ੍ਯੇਨ ਹृਦਿ ਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੂਰ੍ਛਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਧੋਮੁਖਃ 7.3.36.
ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵੀ ਸਖੀਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਸ਼ੇष੍ਵਤਾਡਯਤ੍
ਦੇਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਰ੍ਮਖਙ੍ਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਦਾਨਵ, ਜਿਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਖਡ੍ਗਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਹ੍ਯਕृਨ੍ਤਯਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਰਥੋ ਰਾਜਨ੍ਸ ਤਦਾ ਦਾਨਵਾਧਮਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਦਾਨਵ ਉਥੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨਸਿ ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤृਣਂ ਤਸ੍ਯੈ ਮੁਮੋਚ ਸਃ
ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤਿੰਨਾ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤੇ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਫਲੇ ਜਾਤੇ ਹ੍ਯਾਗ੍ਨੇਯਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਅਸਰਦਾਰ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਾਣਿ ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ।
ਏਵਂ ਨਿਃਸ਼ੇषਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋऽਸੌ ਦਾਨਵੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ।. ਚਕਾਰ ਪਰਮਾਂ ਮਾਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ॥ 7.3.36.
ਜਦ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਚ ਮਹਾਕਾਯਂ ਮਹਿषਂ ਪਰ੍ਵਤਾਕृਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿਂਹਸ੍ਕਂਧਂ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਤਸ੍ਤਮਧ੍ਯਰੋਹਤ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਉਸ ਸਿੰਘ-ਕੰਧ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਸ਼ੂਲੇਨ ਭੇਦਯਾਮਾਸ ਪृष੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਿੱਠ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਰ੍ਮਖਡ੍ਗਧਰੋ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚਮੜੀ ਦੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੀਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੇਨਾਹਨਤ੍ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਃ ਸ ਚ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਯੁਜ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਤਲਵਾਰ ਚਲਾ ਕੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਜਾਨ ਤੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠਾ।
ਤਤੋ ਜਘਾਨ ਭੂਯੋऽਪਿ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਾ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪਾਤਾਲਂ ਜੀਵਿਤੈषਿਣਃ
ਡਰ ਕੇ ਤੇ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਦੌੜ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਸਾਧ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਗੁਹ੍ਯਕਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਸਾਧਿਆ, ਰੁਦ੍ਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ ਤੇ ਕਿੰਨਰ,
ਸਮਂਤਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਮਵਾਕਿਰਨ੍
ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਉਸ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।