ਰਥਂ ਤੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਤਿष੍ਠਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ 7.3.36.
ਰਥ ਨੂੰ ਉਸੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੈ ਚਲੋ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪੱਕਾ ਖੜੀ ਹੈ।
ਬਹਵਸ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਯੇਨਾਸੌ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਨृਪ
ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਉਹ ਚਲੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਪਪਾਤ ਮਹਤੀ ਚੋਲ੍ਕਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਵਿਮਂਡਲਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤਥਾ ਵਾਂਤਾ ਬਹੁਮੂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਿਸਾਬ ਕਰ ਬੈਠੇ।
ਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਨਾਦृਤ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਕੁਨ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਮੁਂਚਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਨਾਦਾਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਚੀਕਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਮਹਿषਂ ਰੋषਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੋ ਵਾਰਯਤਿ ਸਂਗਰੇ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਗਰ੍ਵੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਿ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਨ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਨ ਵਾ ਧਨਮ੍
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ, ਮੇਰਾ ਧਨ—ਇਹ ਕੋਈ ਬਚਪਨਾ ਨਹੀਂ।
ਨੂਨਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਅਵਲਿਪ੍ਤਾਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਹਂਤੁਂ ਪੌਰੁषੇ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ 7.3.36.
ਮੈਂ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਤੁਲ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਿ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ।
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੁਮਾਰ੍ਯਾਃ ਕਾਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤਥਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਃ
ਕੁਮਾਰੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਪਿਤਾਮਹ ਵਰਂ ਦੇਵਾ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਦਾਨਵਾਧਮ
ਪਿਤਾਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਯੋਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਾਂ ਕਾਮਿਨੀਂ ਪਾਪ ਤ੍ਵਂ ਕृਤਃ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਨਾ
ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਾਪੀ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਪਿਤਾਮਹਵਰਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਜਯਸ਼ੀਲੋऽਸਿ ਦਾਨਵ
ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ।
ਏषਾ ਤ੍ਵਾਮਿषੁਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਾਹਾਨਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧ੍ਵਜਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚੈਕੇਨ ਤਤੋऽਨ੍ਯੇਨ ਹृਦਿ ਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੂਰ੍ਛਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮਧੋਮੁਖਃ 7.3.36.
ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵੀ ਸਖੀਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਸ਼ੇष੍ਵਤਾਡਯਤ੍
ਦੇਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚਰ੍ਮਖਙ੍ਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਦਾਨਵ, ਜਿਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਖਡ੍ਗਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਹ੍ਯਕृਨ੍ਤਯਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਰਥੋ ਰਾਜਨ੍ਸ ਤਦਾ ਦਾਨਵਾਧਮਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਦਾਨਵ ਉਥੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨਸਿ ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤृਣਂ ਤਸ੍ਯੈ ਮੁਮੋਚ ਸਃ
ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤਿੰਨਾ ਉਸ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤੇ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਵਰਤਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਫਲੇ ਜਾਤੇ ਹ੍ਯਾਗ੍ਨੇਯਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਅਸਰਦਾਰ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਾਣਿ ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ।