ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯਕਲ੍ਮਾषਾ ਵਾਯੁਵੇਗਾਃ ਸੁਵਰ੍ਚਸਃ 7.3.36.
ਘੋੜੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੀ।
ਵਿਮਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਕਾਰਾ ਰਥਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਾਃ
ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਉਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਮੇਕਂ ਮਤਂਗਾਨਾਂ ਰਥਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਤਤਃ
ਹਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੀ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਬੁਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਦੂਰਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਵੇਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
षष੍ਟਿਭਾਰ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਸਂਤਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਮੇਰੀਆਂ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਅਨਰ੍ਹਂ ਤੇ ਤਪੋ ਬਾਲੇ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਤੇਰਾ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕੁੜੀ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾऽਪਿ ਸਾ ਤੇਨ ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਲੋਲੁਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਕੋਪਸਂਯੁਤਾ 7.3.36.
ਫਿਰ, ਉਸਨੂੰ ਲਾਲਚੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਗਚ੍ਛੇਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਕੜੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਚੱਲ ਜਾ, ਚੱਲ ਜਾ!'
ਅਥਾऽਸੌ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵੇष੍ਟਯਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਜਹਾਸ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਫਿਰ, ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ।
ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੈਨਿਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਿषਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਗਣਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾऽਸੌ ਮਹਿषੋ ਰੁष੍ਟਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵਿਂਨਿਪਾਤਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਮਹਿਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਥਪ੍ਰਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਾਰਥਿਂ ਸਮਭਾषਤ
ਉਤਮ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਹਾਕੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਤ੍ਵੈਨਾਮਦ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਰਂ ਰੋषਸ੍ਯ ਦੁਸ੍ਤਰਮ੍
ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਔਖੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।
ਰਥਂ ਤੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਤਿष੍ਠਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ 7.3.36.
ਰਥ ਨੂੰ ਉਸੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੈ ਚਲੋ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪੱਕਾ ਖੜੀ ਹੈ।
ਬਹਵਸ੍ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਯੇਨਾਸੌ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਨृਪ
ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਰਾਹ ਉਹ ਚਲੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਪਪਾਤ ਮਹਤੀ ਚੋਲ੍ਕਾ ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਵਿਮਂਡਲਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤਥਾ ਵਾਂਤਾ ਬਹੁਮੂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਿਸਾਬ ਕਰ ਬੈਠੇ।
ਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਨਾਦृਤ੍ਯ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਕੁਨ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਵਿਮੁਂਚਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਨਾਦਾਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਚੀਕਿਆ, 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!'
ਮਹਿषਂ ਰੋषਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਯੋ ਵਾਰਯਤਿ ਸਂਗਰੇ
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ—
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਗਰ੍ਵੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨ ਚ ਬਾਲਿਸ਼ਿ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਨ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਨ ਵਾ ਧਨਮ੍
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ, ਮੇਰਾ ਧਨ—ਇਹ ਕੋਈ ਬਚਪਨਾ ਨਹੀਂ।
ਨੂਨਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਜਾਨਾਮਿ ਅਵਲਿਪ੍ਤਾਸਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ।