ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਕਾਂਤੋऽਸੌ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਪ੍ਰਿਯਾ 7.3.36.
ਜੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ—
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੂਤਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਦੂਤ ਹਰ ਥਾਂ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਮਹਿषਂ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍
ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਉਸ ਮੰਦੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ, ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ।
ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗ ਏष ਸਰ੍ਵੋ ਮਯਾ ਕृਤਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਉਪਰਾਲਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਰ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਭਯੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾऽऽਲਾਪਾਨਸ੍ਪृਹਤ੍ਵਂ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਡਰ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਮਹਿषੋ ਰਾਜਨ੍ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੜਫਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਸੇਨਾਂ ਕਲ੍ਪਯਸ੍ਵ ਸੁਦੁਰ੍ਧਰਾਮ੍
ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋऽਸੌ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਚਤੁਰਂਗਾਂ ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚੌਕਸ ਤੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਪਾਸ਼੍ਚ ਸਂਨਦ੍ਧਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇऽਧਿष੍ਠਿਤਾ ਭਟੈਃ
ਫਿਰ ਹਥੀਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਜੰਗੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਯਕਲ੍ਮਾषਾ ਵਾਯੁਵੇਗਾਃ ਸੁਵਰ੍ਚਸਃ 7.3.36.
ਘੋੜੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੀ।
ਵਿਮਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਕਾਰਾ ਰਥਾਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਾਃ
ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਉਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਾਯਾ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਨ।
ਲਕ੍ਸ਼ਮੇਕਂ ਮਤਂਗਾਨਾਂ ਰਥਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਤਤਃ
ਹਥੀਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੀ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਬੁਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੇष੍ਟਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਦੂਰਤਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਥਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਵੇਦृਸ਼ਂ ਰੂਪਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
षष੍ਟਿਭਾਰ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਸਂਤਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਮੇਰੀਆਂ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਅਨਰ੍ਹਂ ਤੇ ਤਪੋ ਬਾਲੇ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਤੇਰਾ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਕੁੜੀ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾऽਪਿ ਸਾ ਤੇਨ ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹਨੇ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਲੋਲੁਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਕੋਪਸਂਯੁਤਾ 7.3.36.
ਫਿਰ, ਉਸਨੂੰ ਲਾਲਚੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛਗਚ੍ਛੇਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍
ਉਹ ਨੇ ਕੜੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਚੱਲ ਜਾ, ਚੱਲ ਜਾ!'
ਅਥਾऽਸੌ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰ੍ਯਵੇष੍ਟਯਤ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਜਹਾਸ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਸ਼ਬ੍ਦਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਫਿਰ, ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ।
ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾਃ ਸਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸੈਨਿਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਿषਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਗਣਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾऽਸੌ ਮਹਿषੋ ਰੁष੍ਟਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਵਿਂਨਿਪਾਤਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਮਹਿਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਥਪ੍ਰਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਾਰਥਿਂ ਸਮਭਾषਤ
ਉਤਮ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਹਾਕੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਤ੍ਵੈਨਾਮਦ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਰਂ ਰੋषਸ੍ਯ ਦੁਸ੍ਤਰਮ੍
ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਔਖੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।