ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਕੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮਾਗਚ੍ਛੇਰਿਦਂ ਤਤਃ
ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਤਪੋ ਭੂਰਿ ਪੂਜਯਿष੍ਯੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਪਰਃ
ਜੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨਂਦਨਾਦੀਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਨੰਦਨ ਆਦਿਕ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ ਹਨ।
ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਨੈਵ ਤृष੍ਣਾ ਚ ਨਿਦ੍ਰਾਲਸ੍ਯੇ ਨ ਚ ਪ੍ਰਭੋ ਰਮਯਂਤਿ ਨਰਂ ਤਤ੍ਰ ਗੀਤੈਰ੍ਨृਤ੍ਯੈਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਾ ਭੁੱਖ, ਨਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਨਾ ਨੀਂਦ, ਨਾ ਆਲਸ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਲਟ, ਬੰਦਾ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਨੱਚਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਚ ਵਸਤੇ ਤਤ੍ਰ ਜਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਪੋਧਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪ ਵਾਲੇ, ਲੋਕ ਉਥੇ ਸੁਗਮ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਏਕ ਏਵ ਮੁਨੇ ਦੋषਃ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
ਪਰ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਔਗੁਣ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਪ੍ਰ ਕਥਂਚਨ
ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਯਦਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਤਤ੍ਰੋਪ ਭੁਜ੍ਯਤੇ 7.3.35.
ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਤੇਜੋਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਹ੍ਯਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਘੱਟ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਨ ਮਯਾ ਸੁਕृਤਂ ਭੂਰਿ ਕृਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ
ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ।
ਤਥਾ ਚ ਪਤਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਗੁਣਦੋषਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਗੁਣ ਤੇ ਔਗੁਣ ਦਾ ਮੂਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਣ ਮੇ ਦੂਤ ਨੈਵ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੂਤ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।
ਵਾਚ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਮਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ੍ਫੁਟਂ ਵਚਃ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀਂ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਾऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਨੋ ਪਤਨਾਦ੍ਭਯਮ੍।. ਸਾਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਯੇ ਸਦਾ ਪਾਤਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਉਹ ਲੋਕ ਸਦਾ ਲਈ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੁਦ੍ਗਲਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ
ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਐ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮੁਦਗਲ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਲੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਸੀ,
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤੋऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੂਤ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਸੁਣ ਕੇ,
ਦੇਵਦੂਤਾਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਵਿਮਾਨਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮ੍ 7.3.35.
ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਦੇਵਦੂਤ ਲਈ ਉਚਿਤ ਆਕਾਰ ਦਾ ਵਿਮਾਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬਲਾਦਾਨਯ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਆ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੂਤੇ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਦੂਤ ਡਰ ਗਿਆ।
ਮੁਦ੍ਗਲੋऽਪਿ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਂ ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਮ੍
ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਵੀ, ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਦੂਤ ਮੁੜ ਆਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨੇਨੈਵ ਸ੍ਤਂਭਿਤੋ ਲਿਖਿਤੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਐਵੇਂ ਜੜ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਚਿਰਕਾਲਗਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੂਤਂ ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਃ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੂਤ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ,
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੂਤਂ ਸ੍ਤਂਭਿਤਂ ਮੁਦ੍ਗਲੇਨ ਤੁ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਜੜ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਾਰੁਣਾਃ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮੁਦ੍ਗਲੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਦਗਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਂਬਰਗਤਂ ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਕਰਂ ਹਰਿਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ,
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭਗ੍ਨੋਤ੍ਸਾਹੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਮਨ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਐ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯੇ ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਦ੍ਵਿਜ 7.3.35.
ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਜਿਥੇ ਮਨ ਕਰੇ ਉਥੇ ਵੱਸ, ਐ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮਿਆ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।