ਸਰ੍ਵਦਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸੌ ਸ਼ੁਭਂ ਰਾਮੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਰਾਮੇਸ਼ਵਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਲਂਕਾਦ੍ਵਾਰੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੋ ਵੈ ਸੇਤੁਖਣ੍ਡੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਪੁਲ ਦੇ ਟੁਕੜੇ 'ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਖੜਾ ਹੈ।
ਜਲਮਧ੍ਯਗਤਂ ਯਚ੍ਚ ਸੇਤੁਖਂਡਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਮ੍
ਪੁਲ ਦਾ ਦੂਜਾ ਟੁਕੜਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਨਂ ਦੇਵ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾਗਤ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਦੇਵੀ ਕੋਲ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਮਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਸ੍ਥਾਨੇऽਤ੍ਰੈਵ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ, ਡੋਲ੍ਹੇ ਬਿਨਾ, ਟਿਕ ਕੇ ਬੈਠਾ ਰਹੁ।
ਤੇਨੈਵ ਸਹਿਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਦੂਤੋ ਹਰ੍षਸਂਯੁਤਃ ੬.੧੦੪.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਰ੍ਧੇ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉੱਤਮ ਉਡਣ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਚ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾऽਥ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉੱਤਮ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟ੍ਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਾਕਰਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਚੰਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਤਿਲਗਤਂ ਤੈਲਂ ਗੂਢਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਯਥਾ ਕਾष੍ਠਗਤੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋऽਪਿ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ,
ਯਥਾ ਦਧਿਗਤਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਨਿਗੂਢਤ੍ਵੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦਹੀਂ ਵਿੱਚ ਘਿਉ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਯਥਾ ਜਲਂ ਧਰਾਪृष੍ਠਾਤ੍ਖਨਨ੍ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਤਾਵਚ੍ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤਾਵਚ੍ਛੂਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ੬.੧੦੪.
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ, ਸਵਰਗ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਬਹਾਦਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚਲਾ ਨॄਣਾਂ ਤਾਵਦ੍ਰੋਗਾਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਖਮੀ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੋਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਂ ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਿਯਸਮੁ ਦ੍ਭਵਮ੍॥ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਨਾਯਾਸਿ ਸਨ੍ਤੋषਂ ਦੇਹਿਨਾਮਿਹ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਲਿਂਗਂ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਪਾਰਿਜਾਤਕਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸਨ੍ਤਾਨਸਮ੍ਭਵੈਃ
ਪਾਰਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ,
ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਵਿਸਥਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚ ਗੀਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਾਲਮਾਦਾਯ ਪਾਣਿਨਾ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।
ਤਾਨਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮੋਪੇਤਂ ਗ੍ਰਾਮੈ ਰਾਗੈਃ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍
ਉਸ ਗੀਤ ਵਿਚ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਾਲ ਸੀ, ਰਾਗਾਂ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਾਵਤ੍ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਭੂਯੋ ਲਂਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਿਭੀषਣਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸ਼ੇषਤਸ੍ਤੁ ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪੁਰਾ
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗੱਲ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ—
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਭੀषਣਃ ੬.੧੦੪.
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਥੱਲੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਵਿਹਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਰਾਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਜੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਰਾਜ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਸਾਦੋ ਮੇ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛੋਧਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।