ਤ੍ਰਿਗਂਭੀਰਂ ਚਤੁਰ੍ਹਸ੍ਤਂ ਸਪ੍ਤਰਕ੍ਤਂ ਮਹੀਪਤੇ 7.3.32.
ਰਾਜਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਡੂੰਘਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਲਾਲ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਰੀ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦ ਗੌਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚੌੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਸ ਸਜੀਵਃ ਕृਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪੁੱਤ' ਆਖਦੀ ਰਹੀ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸੁਤਂ ਦੇਵ ਮਮੈਵ ਗਾਤ੍ਰਲੇਪਜਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਮਹਤ੍ਤ੍ਵਿਦਂ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਯੋਜਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਿਰ, ਜੋ ਸਕੰਦ ਨੇ ਜੋੜਿਆ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਹਾਨ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਾਨ੍ਨਾਯਕਤ੍ਵਂ ਚ ਗਾਤ੍ਰੇ ਚਾਸ੍ਯ ਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਣਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਨਗਾਤ੍ਮਜੇ
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਯੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਨਂ ਗਣਾਧਿਪਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਕੁਠਾਰਕਮ੍
ਫਿਰ ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੇਡਣ ਲਈ ਇਕ ਛੋਟਾ ਕੁਹਾੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਗੌਰੀ ਦਦੌ ਭੋਜ੍ਯਪਾਤ੍ਰਂ ਮੋਦਕਪੂਰਿਤਮ੍ 7.3.32.
ਫਿਰ ਗੌਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਮੋਦਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧੇਨ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮੂषਕੋ ਬਿਲਾਤ੍
ਉਸ ਭੋਜਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਚੂਹਾ ਆਪਣੇ ਬਿਲੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦृष੍ਟੇ ਚ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਕਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਬਾਲ੍ਯੇ ਵਯਸਿ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਯੌਵਨੇऽਪਿ ਯਤ੍
ਜੋ ਪਾਪ ਬਚਪਨ, ਜੁਆਨੀ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਮਾਘਮਾਸੇ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪੋषਿਤਃ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸੁਮਹਤ੍ਕੁਣ੍ਡਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛੋਦਕਪੂਰਿਤਮ੍
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁੱਕਲੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਚੌਥ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕੁੰਡ ਅੱਗੇ—
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਉਥੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਨਾਇਕ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗਣਾਨਾਂ ਤ੍ਵੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
'ਗਣਾਂ ਦੇ' ਮੰਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫੇਰੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਵਿਨਾਇਕ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥੋऽਪਿ ਚ ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਕਾਰ੍ਯ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ—
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਦੇਵਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਵਾਹੇ ਕਲਹੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਕृषਿਕਰ੍ਮਣਿ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਂਛਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ॥ 7.3.32.
ਵਿਆਹ, ਝਗੜੇ, ਜੰਗ, ਰਵਾਨਗੀ ਜਾਂ ਖੇਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵਿਨਾਯਕੀਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮਹਾ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕੇ ਮਂਤ੍ਰਾਃ ਕਿਂ ਵਿਧਾਨਂ ਚ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਕਿਹੜੇ ਮੰਤਰ ਹਨ, ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਚਂਦ੍ਰਬਲੇ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਚੰਗੀ ਚੰਦ੍ਰ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰੇ ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਿਂ ਚ ਮਂਡਪਮ੍
ਪੂਰਬ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਮਾਨ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਵੇਦੀ ਤੇ ਮੰਡਪ ਬਣਾਕੇ—
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਲੋਕਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭੂਪਤੇ
ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ—
ਗਂਧਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਯਥੋਕ੍ਤੈਰ੍ਬਲਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ
ਸੁਗੰਧ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਪੂਰ੍ਵਦਿਗ੍ਭਾਗੇ ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਫਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾਯਕਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰਃ ਕੁਣ੍ਡੇ ਕਰਾਤ੍ਮਕੇ
ਵਿਨਾਇਕ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅੱਗੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਹਵਨ-ਕੁੰਡ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁਦੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਤੈਹੋਮੈਰ੍ਗ੍ਰਹਹੋਮਾਦਨਂਤਰਮ੍ 7.3.32.
ਸ਼ਹਦ, ਦੁਰਵਾ ਘਾਹ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।