ਤਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯਾਵਦ੍ਦੈਵਂ ਦਿਨਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਦਿਵਿਆ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸਾਧ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਵ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ 6.103.
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਨੇ ਦਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮੋਪਰਿ ਮਹਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਇਆ ਕਰ।
ਤਥਾ ਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾਨਂ ਮੇ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਪਯਾ ਮਮ ਮਾਨਸਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਮਨ੍ਨਨਿष੍ਕ੍ਰਯਂ ਦੇਹਿ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਮਿਹ ਭੂषਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਆਪਣੀ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਗਹਣਾ ਦੇ।
ਤਥਾऽਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਰਤ੍ਨਦੀਪਾਨ੍ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਸੁੱਚੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਜਗਾ।
ਦ੍ਧ?ਸ ਯੇਨ ਸਂਜਾਯਤੇ ਦृष੍ਟਿਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਤਵ ਨਿਰ੍ਮਲਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਸੁੱਚੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ।
ਗृਹਾਣ ਰਤ੍ਨਸਂਭੂਤਂ ਕਣ੍ਠਾਭਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਵਧੀਆ ਗਲ ਦਾ ਗਹਣਾ ਲੈ ਲੈ।
ਤਤੋ ਦਯਾਭਿਭੂਤੇਨ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ ॥ ਨਿਃਸ੍ਪृਹੇਣਾਪਿ ਸਂਚੀਰ੍ਣੋ ਮੁਨਿਨਾ ਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਮੇ ਪਾਦੌ ਯਾਵਤ੍ਤੇਨਾਨ੍ਨਨਿष੍ਕ੍ਰਯੇ। ਵਿਭੂषਣਮਿਦਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨੇ ਸਂਜਾਤਾ ਪਰਮਾ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਦੇਵਪੀਯੂषਸਂਭਵਾ ॥ 6.103.
ਫਿਰ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ; ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਰੋਟੀ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਇਹ ਗਹਣਾ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ। ਇਸ਼ਵਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਉੱਚੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਯ ਨष੍ਟਂ ਮृਤਂ ਕਾਯਂ ਤਚ੍ਚ ਜੀਰ੍ਣਂ ਪੁਰੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਸੁਭਕ੍ਤਿਤਃ ॥ ਦਾਮੋਦਰੋ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਓਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੀਪਂ ਦਯਾਦ੍ਯਥਾਯਥਾ
ਉਸ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੀਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ, ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਮਾਸਾਤ੍ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਂ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਣष੍ਟਾ ਮੇ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾऽਤਿਸੁਦਾਰੁਣਾ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੋਂ ਜਾ ਸਕਾਂ।
ਤਤੋ ਮਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਮੇ ਭੂषਣਮਿਦਂ ਜਾਤਂ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਗਹਿਣਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਮਾਗਤ੍ਯਾਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਨਿਰ੍ਯਾਂਤਿ ਦੇਹਾਂਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਲਯਮ੍ ॥ 6.103.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਣਸਂਤ੍ਯਾਗਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ—
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਜ੍ਜਲੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦਦ੍ਯ ਦਿਵਸਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੀਪੋਤ੍ਸਵਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਅੱਜ ਉਹ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦੀਵਿਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਰਤ੍ਨਦੀਪਂ ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ॥ ਸਮਸ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਯਾਵਦਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਦੀਵਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਾ ਲਈ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਤਤੋ ਵਿਭੀषਣਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਂਤਂ ਚ ਵਾਨਰਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ—
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਜਲੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਦ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ—
ਏਵਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤਤ੍ਤਡਾਗਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍ 6.103.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਨਿ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਸੂਤ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਯ
ਤੇ ਉਥੇ ਬਣੇ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਹੇ ਸੂਤ, ਤੂੰ ਵਰਣਨ ਕਰ।
ਲਂਕਾਪੁਰ੍ਯਾਃ ਸਮਾਯਾਂਤਿ ਸਦੈਵ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪੁਰਾ
ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਚ
ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।