ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਮ ਮਂਦਿਰਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਲੇ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪਾਪਾ ਤ੍ਮਨਾਪਿਚ 6.103.
ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਿਆ, ਓਹੀ ਪਾਣੀ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਰਤ੍ਨਾਪਹਾਰੇਣ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਚਾਂਧਤਾ ਤਵ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਤਨ ਚੋਰੀ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾਪਨ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਯਾ ਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰੇਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਾਂ ਦੇਵ ਪ੍ਰੇषਯਸ੍ਵ ਕਿਮਤ੍ਰ ਵੈ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਪਾਏ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਨਰਕੇ ਤਵ ਵਾਸੋ ਨ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਤੇਰਾ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਣਾ, ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੱਚ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਗਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸਮੁਜ੍ਝਿਤਾਃ
ਉਸ ਜਲਾਸ਼ੇ ਵਿਚ ਜਾ, ਜਿਥੇ ਜਿੰਦ ਛੱਡੀ ਗਈ ਸੀ।
ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜਲਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਦੀਪੋਤ੍ਸਵਦਿਨੇ ਸਦਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਵੇਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯਾਵਦ੍ਦੈਵਂ ਦਿਨਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਦਿਵਿਆ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਸਾਧ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਵ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ 6.103.
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਨੇ ਦਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮੋਪਰਿ ਮਹਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਇਆ ਕਰ।
ਤਥਾ ਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਦਾਨਂ ਮੇ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਪਯਾ ਮਮ ਮਾਨਸਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਮਨ੍ਨਨਿष੍ਕ੍ਰਯਂ ਦੇਹਿ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਮਿਹ ਭੂषਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਆਪਣੀ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਗਹਣਾ ਦੇ।
ਤਥਾऽਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਰਤ੍ਨਦੀਪਾਨ੍ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਸੁੱਚੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਜਗਾ।
ਦ੍ਧ?ਸ ਯੇਨ ਸਂਜਾਯਤੇ ਦृष੍ਟਿਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਤਵ ਨਿਰ੍ਮਲਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਸੁੱਚੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ।
ਗृਹਾਣ ਰਤ੍ਨਸਂਭੂਤਂ ਕਣ੍ਠਾਭਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਵਧੀਆ ਗਲ ਦਾ ਗਹਣਾ ਲੈ ਲੈ।
ਤਤੋ ਦਯਾਭਿਭੂਤੇਨ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ ॥ ਨਿਃਸ੍ਪृਹੇਣਾਪਿ ਸਂਚੀਰ੍ਣੋ ਮੁਨਿਨਾ ਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਾ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਮੇ ਪਾਦੌ ਯਾਵਤ੍ਤੇਨਾਨ੍ਨਨਿष੍ਕ੍ਰਯੇ। ਵਿਭੂषਣਮਿਦਂ ਦਤ੍ਤਂ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨੇ ਸਂਜਾਤਾ ਪਰਮਾ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਦੇਵਪੀਯੂषਸਂਭਵਾ ॥ 6.103.
ਫਿਰ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ; ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਰੋਟੀ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਇਹ ਗਹਣਾ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ। ਇਸ਼ਵਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਉੱਚੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਤਸ੍ਯ ਨष੍ਟਂ ਮृਤਂ ਕਾਯਂ ਤਚ੍ਚ ਜੀਰ੍ਣਂ ਪੁਰੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਸੁਭਕ੍ਤਿਤਃ ॥ ਦਾਮੋਦਰੋ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਾਮੋਦਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਓਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੀਪਂ ਦਯਾਦ੍ਯਥਾਯਥਾ
ਉਸ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੀਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ, ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ।
ਤਤੋ ਮਾਸਾਤ੍ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਾਂ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਣष੍ਟਾ ਮੇ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾऽਤਿਸੁਦਾਰੁਣਾ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇੱਥੋਂ ਜਾ ਸਕਾਂ।
ਤਤੋ ਮਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਮੇ ਭੂषਣਮਿਦਂ ਜਾਤਂ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਗਹਿਣਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਮਾਗਤ੍ਯਾਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਨਿਰ੍ਯਾਂਤਿ ਦੇਹਾਂਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਲਯਮ੍ ॥ 6.103.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।