ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਂਘਾਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ,
ਤਦ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਥ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ॥ 6.103.
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਕਰਂ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਿਮਿਰਾਪਹਮ੍
ਇਹ ਅਤਿ ਅਜੋਬਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਤਦ੍ਦੇਵਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਯਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਰਾਘਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿਸ਼ੀਥੇऽਹਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਅਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਠਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਤਦਪ੍ਸਰੋਗਣਰਾਜਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਧਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਰੂਢਃ ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਕਿਨ੍ਨਰੈਰ੍ਨृਪਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਾਭਰਣਮੇਤਚ੍ਚ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਕਣ੍ਠੇ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਰਤਨ ਵਾਲਾ ਗਹਣਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਕਂਧਲਗ੍ਨੋ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੇ, ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਲਿਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਕृष੍ਯ ਚ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਯਥਾਯਥਾ ਮਹਾਮਾਂਸਂ ਸ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਰਾਘਵ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਤਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਃ 6.103.
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਪृष੍ਟਃ ਕੌਤੁਕਾਨ੍ਨृਪਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭੋਭੋ ਵੈਮਾਨਿਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ
ਹੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਤ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਯਂ ਰਾਜਾ ਮਯਾ ਪृष੍ਟਃ ਕृਤਾਨਤਿਃ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋऽਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਂਦਾ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰਾऽऽਗਤ੍ਯ ਤਡਾਗਾਂਤੇ ਮਹਾਮਾਂਸਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇੱਥੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਮਾਸ ਖਾਧਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਸਾਨੁਕੂਲੋ ਮੇ ਵਿਧਿਰ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਤੇਰੀ ਆਮਦ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਾਧੂਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾ ਹਿ ਸਾਧਵਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਵਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਥਯਾਮਿ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਯੇਨ ਮੇ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਵਿਭਵਸ਼੍ਚ ਤਥੇਦृਸ਼ਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਕਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਿੰਦਤ ਭੋਜਨ ਤੇ ਇਹ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ।
ਅਹਮਾਸਂ ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤੋਨਾਮ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ 'ਸ਼੍ਵੇਤ' ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਙ੍ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਹੁਤਂ ਜਾਤਵੇਦਸਿ 6.103.
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਕੁਝ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾ ਰਤ੍ਨਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਰਣੀਤਲੇ ॥ । ਤਦ੍ਵੈ ਬਲਾਦ੍ਧृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿਹ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਰਤਨ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਨਾ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰ ਇਕ ਤੋਂ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਜਰਾਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਬੁੱਢਾਪੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋऽਹਂ ਜਰਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਉਦਾਸੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਕਣ੍ਠੋऽਹਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾऽਤ੍ਰ ਸਲਿਲੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼੍ਯਾऽਤ੍ਰ ਜਲੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਮਨ੍ਯੇਨ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਕਿਂਕਰਾਃ
ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਵਰਧਰਂਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ ਸਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਹ੍ਯਹਂ ਤੈਰ੍ਦੇਵਕਿਂਕਰੈਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸੇਵਕ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਲੈ ਗਏ।