ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਸਮਾਯਾਤੋ ਰਾਮਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਃ
ਜਿਸ ਦਿਨ ਰਾਮ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰਾਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਇੱਥੇ, ਮਹਾਨ ਮুনি ਅਗਸਤਿਆ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ 6.103.੨੦ ਅष੍ਟਾਂਗਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰਘੂਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੀਵ-ਨੇਤਰ ਰਾਮ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਠ ਦੰਗਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਾਤਿਦੂਰੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ, ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਫਿਰ, ਮুনি ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਯਥਾ ਸੀਤਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਯਥਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਕृਤਃ
ਕਿਵੇਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੀ।
ਤਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਕਥਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਜੋਬੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ।
ਤਤਃ ਕਥਾਵਸਾਨੇ ਚ ਚਲਚਿਤ੍ਤਂ ਰਘੂਤ੍ਤਮਮ੍
ਕਹਾਣੀਆਂ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ।
ਯਨ੍ਨ ਦੇਵੇषੁ ਯਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੇषੁ ਚ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ,
ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਸਂਘਾਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ,
ਤਦ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਥ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ ॥ 6.103.
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਕਰਂ ਰਤ੍ਨੈਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਿਮਿਰਾਪਹਮ੍
ਇਹ ਅਤਿ ਅਜੋਬਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਤਦ੍ਦੇਵਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਯਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਰਾਘਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿਸ਼ੀਥੇऽਹਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਅਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਠਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਤਦਪ੍ਸਰੋਗਣਰਾਜਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਧਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਰੂਢਃ ਸ੍ਤੂਯਤੇ ਕਿਨ੍ਨਰੈਰ੍ਨृਪਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਰਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਾਭਰਣਮੇਤਚ੍ਚ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਕਣ੍ਠੇ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਰਤਨ ਵਾਲਾ ਗਹਣਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਕਂਧਲਗ੍ਨੋ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੇ, ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਲਿਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਾਕृष੍ਯ ਚ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਯਥਾਯਥਾ ਮਹਾਮਾਂਸਂ ਸ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਰਾਘਵ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਘਵ।
ਤਤਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਃ 6.103.
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਾਵਨ੍ਮਯਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਪृष੍ਟਃ ਕੌਤੁਕਾਨ੍ਨृਪਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭੋਭੋ ਵੈਮਾਨਿਕਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ
ਹੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਤ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਯਂ ਰਾਜਾ ਮਯਾ ਪृष੍ਟਃ ਕृਤਾਨਤਿਃ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋऽਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਂਦਾ ਸੀ।
ਅਤ੍ਰਾऽऽਗਤ੍ਯ ਤਡਾਗਾਂਤੇ ਮਹਾਮਾਂਸਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇੱਥੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਮਾਸ ਖਾਧਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਸਾਨੁਕੂਲੋ ਮੇ ਵਿਧਿਰ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਤੇਰੀ ਆਮਦ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਾਧੂਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾ ਹਿ ਸਾਧਵਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਵਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਥਯਾਮਿ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਯੇਨ ਮੇ ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਵਿਭਵਸ਼੍ਚ ਤਥੇਦृਸ਼ਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਕਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਿੰਦਤ ਭੋਜਨ ਤੇ ਇਹ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ।