ਤਤੋ ਮੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृषਾ ਵਾਣੀ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਂਤਿਕਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਝੂਠੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਜਾ।
ਤਥਾ ਮੇ ਪਰਮਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵਾਨਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ।
ਸਭृਤ੍ਯੋ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਾਹੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉੱਥੇ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਨਪਿ ਸਂਭਾष੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ,
ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਸਮਾਹੂਯ ਚ ਪੁष੍ਪਕਮ੍
ਇੰਝ ਲੰਮਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਅਥ ਤੇ ਵਾਨਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਂ ਪੁष੍ਪਕੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੂੰ ਉੱਡਦਾ ਵੇਖਿਆ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੇ ਦੂਰਾਜ੍ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨਿਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਡੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਤਾਂ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍ ੬.੧੦੦.੬੦ ਅਥੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਗ੍ਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਗ੍ਰੀਵਭਵਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਂ ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਨਰਾਃ
ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਕृਸ਼ੋऽਸ੍ਯਤੀਵ ਚੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਗृਹੇ ਤਵ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਤਲਾ ਤੇ ਚਿੰਤਿਤ ਹੈ—ਕੀ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ?
ਕਾਯੇ ਵਾऽਨੁਗਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਨੁਜਃ
ਕੀ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ?
ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾऽਭੀष੍ਟਾ ਸੀਤਾ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੇ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਾਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਵਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇषਾਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਸੀਤਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ—
ਏਵਂ ਚਿਰਂ ਪ੍ਰਲਪ੍ਯੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੂ ਰਘੂਤ੍ਤਮਮ੍
ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਘੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਧਨ੍ਯਾ ਵਯਂ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਰਘੁਸਤ੍ਤਮ ੬.੧੦੦.
ਸਾਡੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਹੈ, ਰਘੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਲਂਕਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਵਿਭੀषਣਃ
ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਾਮਾਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤ੍ਵਯਾਪਿ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਵੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆ ਜਾ।
ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੈਃ ਸਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਗਤੇ ਰਵਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਫਿਰ, ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਕਤੀ ਸਾਫ਼ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ—
ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸੁषੇਣੇਨ ਤਾਰੇਣ ਕੁਮੁਦੇਨ ਚ
ਸੁਗਰੀਵ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਕੁਮੁਦ ਨਾਲ,
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਨਲੇਨੇਵ ਤਥਾ ਜਾਂਬਵਤਾਪਿ ਚ
ਗਵਾਕਸ਼, ਨਲ ਤੇ ਜਾਂਬਵਤ ਨਾਲ ਵੀ,
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਕਾਲੇ ਲਂਕਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਘਵ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਲਂਕਾਖ੍ਯਾਂ ਚ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍
ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਲੰਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਭੀषਣੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਂ ਪੁष੍ਪਕੋਦ੍ਭਵਮ੍ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਕਲੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯੈਃ ਸੁਤੈਰਪਿ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਦੂਰਾਤ੍ਤਂ ਰਾਮਦੇਵਂ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਉਸ ਦੀ ਓਰ ਆਇਆ।
ਤਥਾਗਤਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸਾਦਰਂ ਸ ਵਿਭੀषਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਵਿਭੀषਣਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ ੬.੧੦੧.
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਭੀषਣਃ
ਫਿਰ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।