ਯਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ਪਠਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ षष੍ਠੇ ਨਾਗਰਖਣ੍ਡੇ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਦਸ਼ਰਥਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਸਂਵਾਦਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ षਣ੍ਣਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠੀਅੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਨਾਗਰ ਖੰਡ, ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ, ਦਸ਼ਰਥ ਤੇ ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਵਾਲਾ ਛਿਆਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਃ
ਉਹ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਤਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯੈਤਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਵਾਕਈ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ।
ਅਤ ਏਵ ਹਿ ਸਂਤੁष੍ਟਿਃ ਸਞ੍ਜਾਤਾਦ੍ਯ ਤਵੋਪਰਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਸਰ੍ਵਕृਤ੍ਯੇषੁ ਪਰਮਾਂ ਲੋਕਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਥਿਰ ਦਰਜਾ ਮਿਲੇ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸਦਾ ਮਮ
ਇਹੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਦੈਵ ਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਭਾਯਾਂ ਦੇਵਸਂਨਿਧੌ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਾਲਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰ ਕृਤਾਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਕੇ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ ੬.੯੭.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਜਦ ਵੀ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ,
ਗੀਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਨृਤ੍ਯਂ ਚ ਤਾਨਾਦਿਵਿਹਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ, ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਵੇਖਦਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਨਿਜਮਂਦਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਆਪ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਹਂਸਬਰ੍ਹਿਣਨਾਦਿਤਮ੍
ਹੰਸ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਉੱਤਮ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ,
ਯਦਾਯਦਾ ਸ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਨਿਜਾਲਯਮ੍
ਜਦ ਵੀ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ,
ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤਦਾ ਵੇਤ੍ਤਿ ਨ ਸ ਭੂਪਃ ਕਥਂਚਨ ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਛਿਟਕਣ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਗृਹਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ ਤੇ ਘਟਨਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦੇਨੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਮਪਿ ਭੂਪਤਿਃ
ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾਪਿ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਾਸਨਂ ਦੂਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੇ ਅਸਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਾਦੇਸ਼ਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਸੁਰਕਿਂਕਰਃ ੬.੯੭.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨੌਕਰ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਪਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸ ਰਾਜਾऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਾਸਵਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਸਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਮਯਾ ਨਿਹਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਿਂ ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਕੀ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੈ?
ਕਿਂ ਵਾ ਨष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍
ਜਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ ਹਾਂ?
ਮਮ ਰਾਜ੍ਯੇऽਥਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰੈਃ
ਜਾਂ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ?
ਕਿਂ ਵਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਮਦੀਯੇ ਚ ਜਾਯਤੇ ਯੋਨਿਵਿਪ੍ਲਵਃ
ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ?
ਕਿਂ ਵਾ ਦੁਰ੍ਜਨਵਾਕ੍ਯੇਨ ਦੂषਿਤੋ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਾਂ ਮੈ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ?
ਕਿਂ ਵਾ ਚੌਰੋऽਥ ਪਾਪੋ ਵਾ ਗृਹੀਤੋ ਦੋषਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਾਂ ਮੈਂ ਚੋਰ ਜਾਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ?
ਕਿਂਸ੍ਵਿਨ੍ਮਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਕੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਰਣਾਗਤਃ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਆਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?