ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤੁ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਮਗਮਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਾਸਵਂ ਰਮਤੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹੇ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ,
ਤੇਨਾਗਤ੍ਯਾਤ੍ਰ ਸਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੋषਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਵਾਪੀ ਸ੍ਵਯਂ ਤੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਝੀਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬਣਾਈ ਸੀ,
ਤਸ੍ਯਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਞ੍ਚਮੀਦਿਨੇ
ਉਸ ਥਾਂ ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਭਿਂਦਾਨਸ੍ਤੋषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਕਥਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਵਦ
ਉਸ ਤੋਹਫੇ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ, ਦੱਸੋ ਜੀ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਾਸਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਬਹੁਕ੍ਸ਼ੀਰਪ੍ਰਦਾ ਗਾਵਃ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਗੁਣਵਂਤਿ ਚ
ਗਾਂਵਾਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ,
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਦੈਵਜ੍ਞੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ ੬.੯੬.
ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਜੋਤਿਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ,
ਤਸ੍ਯਾਨਂਤਰਮੇਵਾਸ਼ੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯਯਾ ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਭੂਤਲਂ ਗਤਮਾਨਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਅਕਾਲ ਆਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲੋਕ ਮੁੱਕ ਜਾਣਗੇ,
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਕੁਪਿਤੋऽਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ,
ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਸਂਦਤ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਕਾਮਗਂ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਾਜੀ ਹੋਇਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਵਿਮਾਨ ਮਿਲਿਆ ਸੀ,
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਪਥਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ੧੪ ਤਤ੍ਰ ਬਾਣਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ, ਉਥੇ ਬਾਣ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ,
ਤ੍ਯਜੈਨਂ ਰੋਹਿਣੀਮਾਰ੍ਗਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਰੋਹਣੀ ਦਾ ਰਾਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ਨੀ,
ਏਤੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰੇਗ ਸ਼ਰੇਣਾ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾ
ਇਸ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਵੱਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੀ ਤੀਰ ਨਾਲ,
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਦृਗ੍ਰੌਦ੍ਰਤਮਂ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਂ ਰੁਣਤ੍ਸਿ ਯਃ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਰਾਜੋਵਾਚ ਅਹਂ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨਾਮ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵੋ ਨृਪਃ ੬.੯੬.
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ ਹਾਂ,
ਮਮ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕੋਪਾਢ੍ਯੋ ਮਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਹਂਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ,
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਮ ਦੈਵਜ੍ਞੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਜੋਤਿਸੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਨ੍ਦ ਤ੍ਵਯਾ ਭਿਨ੍ਨੇ ਨ ਵਰ੍षਤਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਜੇ ਤੂੰ, ਢੀਲਾ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਵਿੱਖ ਨਹੀਂ ਪਾਏਗਾ।
ਜਾਤੇ ਵृष੍ਟਿਨਿਰੋਧੇऽਥ ਜਾਯਂਤੇऽਨ੍ਨਾਨਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਜਦੋਂ ਵਿੱਖ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੰਨ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਜਨੋਚ੍ਛੇਦੇ ਤਤੋ ਜਾਤੇ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਵਰਗੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸਂਭਵ
ਇਸ ਕਾਰਨ ਤੇਰਾ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਰਸਤਾ ਰੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨ ਤ੍ਵਨ੍ਯੇਨ ਮਹੀਪਤੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ।
ਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਦੇਤਦ੍ਭਵਤਾ ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨਾਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਪਾਲ ਕਥਂਚਿਦਪਿ ਤੂਰ੍ਧ੍ਵਤਃ
ਮੈਂ, ਰਾਜਾ, ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਾਲੇਨ ਮਯਾ ਪਾਦੌ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ੬.੯੬.
ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵੇਖੇ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਕਥਂਚਨ
ਪਰ ਤੂੰ, ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ।