ਅਜਾਰੂਪਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯष੍ਟਿਮਾਦਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਉਹ ਆਪ ਲੱਕੜੀ ਫੜ ਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਭੇਡਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਪ੍ਤੋऽਪਿ ਨਾਪਰਾਧਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਪ੍ਰਕਟਃ ਕੁਤਃ
ਓਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਦ੍ਰੂਪੋ ਨਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੋਕ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਦृष੍ਟਾਨ੍ਯਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਨੁਜਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਵਰਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੈਵਸਵਤ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਜਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਪਾਪਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਲੋਕਾਃ ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧਗਾਤ੍ਰਕਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਲੋਕ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਗਤਪਾਪਾਮਯੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇੰਝ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਨ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਪਥਂ ਨਰਃ ੬.੯੫.
ਫਿਰ ਕੋਈ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਵਹਾਰੇ ਤਤੋ ਨष੍ਟੇ ਯਮਲੋਕਸਮੁਦ੍ਭਵੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਫ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਯਮ ਦਾ ਲੋਕ ਬਣ ਗਿਆ,
ਤਤੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੈਵਸਵਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਜਾਪਾਲੇਨ ਭੂਪੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਫਲੀਕृਤਮ੍
ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਪਾਪਾਨਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰੁ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਨਰੇਵ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਹਨ,
ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਚਾਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਥਂ ਨਿਵਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚ ਨਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਥੇ ਰੋਕ ਕਿਵੇਂ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਜ਼ਬਤ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਨ ਮਹੀਪੇਨ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ੬.੯੫.
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਰਾਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਮਯਾਪਿ ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ
ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੇਹਰ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਯਮਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਯੇਨ ਤਤ੍ਸਮਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਂ ਨਯਾਮਿ ਨਿਜਾਲਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਚਹੁੰ-ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਯਮ ਉਵਾਚ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾਤੀਤਾਨਿ ਚਾਯੁषਃ
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'
ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਜਾਤੇ ਸ੍ਵ ਆਸ਼੍ਰਯੇ
ਜਦ ਤੱਕ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨਤਾ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਯਮੇਨਾਥ ਤਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਯਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥੋ ਮਹੀਪਃ ਸ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਜਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਂ ਚ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰਵਪੁਰ੍ਦ੍ਧਰਮ੍
ਬੱਕਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਭਾਵੇਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ,
ਅਜਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬੱਕਰੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ—
ਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਚਂਡਂ ਚਂਡਾਰ੍ਚਿषਾ ਸਮਮ੍ ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੬.੯੫.
ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਭਾਵਾਤ੍ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇऽਪਿ ਕਾਂਤਯਾ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਰੋਕ ਰਹੀ ਸੀ—
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤਨੁਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਂਡਮਾਲਾਵਰਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਖਟ੍ਵਾਂਗਾਂ ਸਪਨ੍ਨਗਾਮ੍
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।