ਹੇਲੋਲ੍ਲਸਤ੍ਸਮੁਤ੍ਸਾਹਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਵਨਾਂਦੋਲਿਤਾਂਭੋਜਦਲਪਰ੍ਵਾਂਤਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿੱਲਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਂਵਿਤ੍ਕਿਰਣਮਾਲਿਨੇ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਸਰੂਪ ਹੈਂ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਯਮਵਤੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗਤਯੇ ਸਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਯਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਯ ਭੁਕ੍ਤਹਵਿष ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਰੂਪਿਣੇ 2.8.6.
ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਰੂਪ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਤਾਯ ਧਰ੍ਮਨਿਧਯੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਾਯਾਮृਤਾਤ੍ਮਨੇ ਘੋਰਾਯ ਮਾਯਾਵਿਧਯੇ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸੇ ਨਮਃ
ਸ਼ਾਂਤ, ਧਰਮ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਖੇਤ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਸਰੂਪ, ਭਿਆਨਕ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਤ੍ਮਨੇ ਨਾਭਿਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭੂਤਜਗਤ੍ਸृਜੇ
ਜੋ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਾਰ੍ਯਮੇਯਾਯ ਬਲਿਨੇ ਜੀਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਜੋ ਕਰਮ ਦਾ ਲਕੜ ਤੇ ਮਾਪ ਹੈ, ਬਲਵਾਨ, ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦृਪ੍ਤਾਯ ਸਿਂਹਵਪੁषੇ ਦੈਤ੍ਯਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣੇ
ਅਹੰਕਾਰੀ, ਸਿੰਘ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਂਸਾਰਕਾਰਣਾਜ੍ਞਾਨਮਹਾਸਂਤਮਸਚ੍ਛਿਦੇ
ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਨੇਰੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਕਲ੍ਲੋਲਕੈਵਲ੍ਯਪਦਦਾਯਿਨੇ
ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਨ੍ਦੀਵਰਦਲਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸ੍ਫੂਰ੍ਜਤ੍ਕਿਂਜਲ੍ਕਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ, ਚਮਕਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਵਾਲਾ।
ਵਵਰ੍ष ਦृष੍ਟਿਸੁਧਯਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਕृਪਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਵਰਸਾਇਆ।
ਦੈਤੇਯੈਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਪਦਂ ਸਮਰਦਰ੍ਪਿਤੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗੀ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸਬਲੈਰ੍ਬਲਹੀਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪੋ ਵਿਜਿਤਃ ਪਰੈਃ 2.8.6.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਨਗਰੇ ਗਤ੍ਵਾ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।
ਭਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਵਮਲਮਾਨਸਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਗਹਿਰੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰੋ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਗਰੁਡਵਾਹਨਃ
ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਸਵਾਰ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗੁਪ੍ਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਦਾ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਸੁਰਤੇਜੋਭਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ।
ਆਗਤਸ੍ਯ ਹਰੇਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰ ਹਸ੍ਤਤਲਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਯੋਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਰਣੈਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਪਦਾਨ੍ਯਥ
ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਾਸਤਵਿਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰਸ੍ਸਰਾਃ ਹਰਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਥਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਆਏ।
ਆਗਤ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਵਿਧਗੁਣਾਦਰਮ੍ ਹਰਿਮੇਕਾਗ੍ਰਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੋ ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਦਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਾਨਤੀਨ੍ 2.8.6.
ਉਹ ਆਏ ਹੋਏ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ—
ਅਧੁਨਾ ਭਵਤਾਮਿਚ੍ਛਾਂ ਕਾਂ ਕਰੋਮਿ ਸੁਰਾ ਅਹਮ੍
ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇੱਛਾ ਚਾਹੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭਾਵ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਦਾ ਹੀ, ਮੌਜੂਦ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਵ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦਾ ਨਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤਾਂ ਤੇਜਸੋ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਦਾਸੁਰਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਹੀ ਮਹਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਵਾਂਗਾ।