ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਗਜਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨष੍ਟੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਃ ਪੁਨਃ ੬.੯੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਅੱਗ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਦृष੍ਟਃ ਸ਼ੁਕਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਮਮਾਣੈਰ੍ਮਹਾਵਨੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਤੋਤਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰਸ਼੍ਵਤ੍ਥੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੋਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੱਗ ਇੱਥੇ ਅਸ਼ਵੱਠ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਅਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਯਃ ਕੁਲਾਯੋ ਮ ਆਸੀਚ੍ਛਿਸ਼ੁਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਘੋਂਸਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਵੀ ਸਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੈਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਮੀਗਰ੍ਭਃ ਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਅਹਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਂਨਿਵੇਦਿਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ,
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਤਵੇਦਾ ਦੇਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਵਾਂਛਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਾਤਵੇਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ,
ਜਲਾਸ਼ਯਂ ਸੁਗਮ੍ਭੀਰਂ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰਦਿਕ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਚ੍ਛਪਦਰ੍ਦੁਰਾਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਕਛੂਏ ਤੇ ਡੱਡੂ ਵੀ ਸਨ।
ਅਥ ਚੈਕੋऽਰ੍ਧਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧ ਆਯੁਃਸ਼ੇषੇਣ ਦਰ੍ਦੁਰਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਡੱਡੂ, ਜੋ ਅੱਧਾ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿੰਦ ਬਚੀ ਸੀ,
ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚੇਦ੍ਭੇਕ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ੬.੯੦.
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਓ ਮੇਡਕ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ: ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?
ਅਸ੍ਮਿਞ੍ਜਲਾਸ਼ਯੇ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵੇਲੇ ਅੱਗ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕੁਟੁਮ੍ਬਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਓ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਂ ਜਲਾਸ਼ਯਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਦ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭੇਕ ਤ੍ਵਯਾ ਮੂਢ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋऽਹਂ ਨਿਵੇਦਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਓ ਮੂਰਖ ਮੇਡਕ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅੱਗ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਭੋਭੋ ਵਹ੍ਨੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਸਿ
ਭਾਈ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਉਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਯ੍ਯਾਹੁਤਿਰ੍ਹੁਤਾ ਸਮ੍ਯਗਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਤਿष੍ਠਤੇ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਗਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਿਯਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਟਿਕਾਊ ਹੈਂ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਦਿਕਾ ਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਅੱਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਥਿਤ ਹਨ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਸਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ੬.੯੦.
ਓ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਣਯਾਤ੍ਕੋਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਚ ਪਦ੍ਮਜਮ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸਾ ਰੋਕ ਕੇ ਅਤੇ ਪਦਮਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਅਹਂ ਕੋਪਂ ਸਮਾਧਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੋਪਰਿ ਪਦ੍ਮਜ
ਓ ਪਦਮਜ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਸ਼੍ਚੌषਧੀਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਨ੍ਨष੍ਟੋ ਨ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਚ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਘਬਰਾਹਟ ਕਰਕੇ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮਾਹ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਹਾਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਨੇ ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਸ਼ਂਤਨੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੰਤਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਵृष੍ਟਿਃ ਸਂਨਿਰੁਦ੍ਧਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਮੀਂਹ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਰਮਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਾਪਂ ਤੇਨ ਮਹੀਭੁਜਾ
ਉਸ ਹਕ ਲੰਘਣ ਦਾ ਪਾਪ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।