ਅਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਗਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਲੋਕਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਾਃ ਪਤਿਭਿਰ੍ਨਾਰ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਨਿਜੈਃ ੬.੯੦.
ਪਤੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ।
ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਯਦਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਕਿਸੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਜੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ,
ਸ਼ੁष੍ਕਾ ਮਹੀਰੁਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਯੇ ਚ ਜਲਾਸ਼ਯਾਃ
ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਵृष੍ਟੇਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਜਾਤੇ ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮਪਥੇ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਹ ਵੀ ਗੁਆਚ ਗਿਆ।
ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਜਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਨ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਨ ਚ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਪਾਠ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਰਤ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ,
ਪਰਿਭ੍ਰਮਂਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਂਚਿਦ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਨਿਰੁਦ੍ਵਸਮ੍
ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਮਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਂਡਾਲਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਾਰਮੇਯਂ ਚਿਰੋषਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਪਯਾਮਾਸ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ ੬.੯੦.
ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਅੱਗ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਦਾਯ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਯਾਵਦਗ੍ਨੌ ਜੁਹੋਤਿ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਗਿਆ।
ਗਤਸ਼੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵਹ੍ਨੌ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੇ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਮਰਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਪੁਰਃ ਸਰਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ,
ਅਥ ਤੈਰ੍ਭ੍ਰਮਮਾਣੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦृष੍ਟੋऽਭੂਦ੍ਗਜੋ ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾ ਗਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਂਸ਼ਸ੍ਤਂਬੇऽਤ੍ਰ ਸਂਕੀਰ੍ਣੇ ਸਂਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ ਅੱਗ ਇੱਕ ਘਣੀ ਬਾਂਸ ਦੀ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਤੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਂਸ਼ਸ੍ਤਂਬੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਉਸ ਬਾਂਸ ਦੀ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮਾਦਿष੍ਟੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਾਰਣਾਧਮ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ,
ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਗਜਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨष੍ਟੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਃ ਪੁਨਃ ੬.੯੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਅੱਗ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਦृष੍ਟਃ ਸ਼ੁਕਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਮਮਾਣੈਰ੍ਮਹਾਵਨੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਤੋਤਾ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰਸ਼੍ਵਤ੍ਥੇ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੋਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੱਗ ਇੱਥੇ ਅਸ਼ਵੱਠ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੈ।'
ਅਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਯਃ ਕੁਲਾਯੋ ਮ ਆਸੀਚ੍ਛਿਸ਼ੁਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਘੋਂਸਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਵੀ ਸਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੈਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਮੀਗਰ੍ਭਃ ਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਅਹਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਂਨਿਵੇਦਿਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ,
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਾਤਵੇਦਾ ਦੇਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਵਾਂਛਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਾਤਵੇਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ,
ਜਲਾਸ਼ਯਂ ਸੁਗਮ੍ਭੀਰਂ ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਤਰਦਿਕ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਚ੍ਛਪਦਰ੍ਦੁਰਾਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਕਛੂਏ ਤੇ ਡੱਡੂ ਵੀ ਸਨ।
ਅਥ ਚੈਕੋऽਰ੍ਧਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧ ਆਯੁਃਸ਼ੇषੇਣ ਦਰ੍ਦੁਰਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਡੱਡੂ, ਜੋ ਅੱਧਾ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿੰਦ ਬਚੀ ਸੀ,