ਗਰੁਡੋ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਓਰੋਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਂ ਭਯਂ ਦਾਨਵਸਂਭਵਮ੍
ਕੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਲਭਂਤੇ ਸ੍ਮ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਕੀ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ?
ਰੋਰੂਯਮਾਣਾ ਭਾਰਾਰ੍ਤਾ ਦਾਨਵੈਃ ਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਕੀ ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ?
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸੁਤਃ ਕਂਸਃ ਸਂਭੂਤਃ ਸ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਂਸ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਅਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਃ ਕੇਸ਼ੀ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋਨਾਮ ਚਾਪਰਃ
ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ, ਕੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੰਬ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਰ—
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦਾਨਵੈਰੇਭਿਰੇਵ ਚ ੬.੮੦.
ਇਹ ਦਾਨਵ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਸ੍ਤਥਾ ਜਾਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਜਨੋऽਧੁਨਾ
ਹੁਣ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਦੇਵ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਚਾਸ਼ੁ ਚੇਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਹਟਾਓਗੇ—
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਰ੍ਤृਣਾ
ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਹੇ—
ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਭਿਤਲੇ ਦੇਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲਓ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਭੂਮੇਃ ਸਾਕਂ ਦੇਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ षष੍ਠੇ ਨਾਗਰਖਣ੍ਡੇ ਸ਼੍ਰੀਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸੁਪਰ੍ਣਾਖ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸਹਿਤਾ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਨਾਗਰ ਖੰਡ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਸੁਪਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਵਾਲਾ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡ ਉਵਾਚ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਦਯਿਤਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭृਗੁਵਂਸ਼ਜਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਾਂਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਅਨੁਰੂਪਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਯਹਂ ਸਂਮਤਸ੍ਤਵ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਚਿਤ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ; ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਸੰਦ ਹੋਵਾਂ—
ਤਤੋ ਮਯਾऽਖਿਲਾ ਭੂਮਿਸ੍ਤਦ੍ਵਰਾਰ੍ਥਂ ਵਿਲੋਕਿਤਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਖੋਜੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵੀਕੁਰੁष੍ਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਬੂਲ ਕਰ।
ਯੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਕਰੋਮਿ ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਖੁਦ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਮਲ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਮਯਾ ਦੂਰੇ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤ੍ਕਥਂ ਤਾਮਿਹਾਨਯੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਨ ਹਿ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰਾऽऽਨਯ
ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਚਲਦੀ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਿਆਉ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਥਾਸੌ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ੬.੮੧.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉੱਚੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਾਪਿ ਕਨ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਬਾਲ੍ਯਭਾਵਾਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਸੁੰਦਰ ਅਕਲ ਦੀ, ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਭਾਵ ਕਰਕੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ।
ਅਥ ਕੋਪਪਰੀਤਾਂਗੀ ਮਹਿष੍ਯਾਧਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਫਿਰ, ਰੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਪੁਰਤਃ ਪਾਪੇ ਕਾਂਤਸ੍ਯ ਮਮ ਹਰ੍षਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਦਸ਼੍ਵਮੁਖੀ ਨੂਨਂ ਵਿਕृਤਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਘੋੜੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਏਵਂ ਸ਼ਾਪੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਜਦ ਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਾਙ੍ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਤ੍ਨੀਭਾਵਃ ਕਥਂਚਨ
ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੀ।