ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਤੇਜੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦੂਰਤੋऽਪਿ ਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵੱਡਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਤੇਜ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਦੂਰੇऽਪਿ ਤੇਜਸਃ
"ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਤੇਜ ਤੋਂ ਦੂਰ।"
ਨੋ ਚੇਤ੍ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਭਸ੍ਮ ਪਤਂਗ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
"ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਤਿਤਲੀ ਵਾਂਗ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸੋਢਮੇਤਤ੍ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍
"ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਹ ਬੜੀ ਔਖੀ ਗੱਲ ਸਹਿ ਸਕੇ ਹਾਂ।"
ਏਵਂ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੂਰੇ ਸੁਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਦੂਰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤੁਤਿਪਰੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਧृਤਹਸ੍ਤਾਂਜਲੀਪੁਟੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ,
ਤ੍ਰਿਃਪਰਿਕਮ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵਮष੍ਟਾਂਗਂ ਪ੍ਰਣਤੌ ਹਰਿਮ੍ ੬.੮੦.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਕੇ, ਅੱਠਾਂਗ ਪੈ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਾਸਕ੍ਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਹਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਪੈਰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਾਂ ਤਦਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਉਹ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ,
ਅਥ ਤੌ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਹਰ੍षਾਦੁਭਾਵਪਿ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤੌ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਰੁਡੋ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਓਰੋਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਂ ਭਯਂ ਦਾਨਵਸਂਭਵਮ੍
ਕੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਲਭਂਤੇ ਸ੍ਮ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਕੀ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ?
ਰੋਰੂਯਮਾਣਾ ਭਾਰਾਰ੍ਤਾ ਦਾਨਵੈਃ ਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਕੀ ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ?
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸੁਤਃ ਕਂਸਃ ਸਂਭੂਤਃ ਸ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਂਸ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਅਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਃ ਕੇਸ਼ੀ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋਨਾਮ ਚਾਪਰਃ
ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ, ਕੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੰਬ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਰ—
ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦਾਨਵੈਰੇਭਿਰੇਵ ਚ ੬.੮੦.
ਇਹ ਦਾਨਵ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਸ੍ਤਥਾ ਜਾਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਜਨੋऽਧੁਨਾ
ਹੁਣ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਦੇਵ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਚਾਸ਼ੁ ਚੇਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਹਟਾਓਗੇ—
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਰ੍ਤृਣਾ
ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਹੇ—
ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਭਿਤਲੇ ਦੇਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲਓ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਭੂਮੇਃ ਸਾਕਂ ਦੇਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ षष੍ਠੇ ਨਾਗਰਖਣ੍ਡੇ ਸ਼੍ਰੀਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸੁਪਰ੍ਣਾਖ੍ਯਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਵਿष੍ਣੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸਹਿਤਾ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਨਾਗਰ ਖੰਡ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਸੁਪਰਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਵਾਲਾ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਗਰੁਡ ਉਵਾਚ ਮਮਾਸ੍ਤਿ ਦਯਿਤਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭृਗੁਵਂਸ਼ਜਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਾਂਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਅਨੁਰੂਪਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਯਹਂ ਸਂਮਤਸ੍ਤਵ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਚਿਤ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ; ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਸੰਦ ਹੋਵਾਂ—
ਤਤੋ ਮਯਾऽਖਿਲਾ ਭੂਮਿਸ੍ਤਦ੍ਵਰਾਰ੍ਥਂ ਵਿਲੋਕਿਤਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਖੋਜੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵੀਕੁਰੁष੍ਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕਬੂਲ ਕਰ।