ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਬਾਲਭਾਵਾਦਪਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਭੂ! ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ—
ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਪੁਰਾ ਜਾਤਾ ਮਾਧਵੀ ਨਾਮ ਸਂਮਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਾਧਵੀ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਨ ਦੇਵੀ ਨ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨਾਸੁਰੀ ਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗੀ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਣ, ਨਾ ਅਸੁਰਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਸੱਪਣੀ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯਾ ਵਰਾਰ੍ਥਾਯ ਗਰੁਡਂ ਵਿਹਗਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਨੂੰ—
ਏਤਸ੍ਯਾ ਮਮ ਕਨ੍ਯਾਯਾ ਵਰਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਹਗਾਧਿਪ
ਇਸ ਮੇਰੀ ਧੀ ਲਈ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਰ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਸ੍ਵ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗृਹੀਤ੍ਵੇਮਾਂ ਚ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਕੁੜੀ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਿਆ ਕਰ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਮਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਅਨੁਰੂਪਂ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ੬.੮੦.
ਫਿਰ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਲਈ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਜੋੜਾ ਲੱਭਿਆ ਗਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਥ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕਨ੍ਯਯਾ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ—
ਯਂਯਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ ਕੁਮਾਰਂ ਤਰੁਣਾਕृਤਿਮ੍
ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖਦਾ, ਜੋ ਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਰੂਪਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਨ ਕੁਲਂ ਚ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਕਿਸੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਘਰਾਣਾ ਸਾਫ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯ ਵਾ ਗੁਣਸਨ੍ਦੋਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨੋ ਰੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਂਤੇ ਭ੍ਰਮਤਸ੍ਤਸ੍ਯਭੂਤਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ—
ਕਦਾਚਿਦਥ ਤੌ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਭ੍ਰਮਮਾਣਾਵਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਘੁੰਮਦੇ-ਘੁੰਮਦੇ ਥੱਕ ਗਏ,
ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤਥਾਨ੍ਯਾਂ ਬਦਰੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਬਦਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਨਿਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਨਾਰਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਆ ਗਏ।
ਕ੍ਵ ਦੇਵਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮੁਨੇ ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਸਂਦृष੍ਟਃ ਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
"ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ? ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।"
ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਜੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸ ਸਂਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ॥ ੬.੮੦.
"ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।"
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਾਯ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
"ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਥੇ ਜਾਓ, ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ।"
ਅਹਮਪ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
"ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਅਥ ਤੌ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੌ ਸ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੰਛੀ ਰੂਪ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਤੇਜੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦੂਰਤੋऽਪਿ ਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵੱਡਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਤੇਜ ਵੇਖਿਆ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਦੂਰੇऽਪਿ ਤੇਜਸਃ
"ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਤੇਜ ਤੋਂ ਦੂਰ।"
ਨੋ ਚੇਤ੍ਸਂਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਭਸ੍ਮ ਪਤਂਗ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍
"ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਤਿਤਲੀ ਵਾਂਗ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਆਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸੋਢਮੇਤਤ੍ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍
"ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਹ ਬੜੀ ਔਖੀ ਗੱਲ ਸਹਿ ਸਕੇ ਹਾਂ।"
ਏਵਂ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੂਰੇ ਸੁਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਦੂਰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤੁਤਿਪਰੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਧृਤਹਸ੍ਤਾਂਜਲੀਪੁਟੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ,
ਤ੍ਰਿਃਪਰਿਕਮ੍ਯ ਤਂ ਦੇਵਮष੍ਟਾਂਗਂ ਪ੍ਰਣਤੌ ਹਰਿਮ੍ ੬.੮੦.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਕੇ, ਅੱਠਾਂਗ ਪੈ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦਸਂਵਾਹਨਾਸਕ੍ਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਹਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਪੈਰ ਦਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟਾਂ ਤਦਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਉਹ ਨੇੜੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ,
ਅਥ ਤੌ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਹਰ੍षਾਦੁਭਾਵਪਿ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤੌ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।