ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪੂਜਿਤਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਖਿਲਾਂ ਵੇਦਿਂ ਮਂਡਪਾਂਤਰਵਰ੍ਤਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਸਨ, ਖੁਦ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਮੰਡਪ ਵਿਚਲੇ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸੁਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਭਗਾ ਸਤੀ
ਸਾਡੀ ਧੀ ਸਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੁਣੇ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣੇ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸੋऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਵੀ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਆਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਦਾਨਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਮਾਤॄਣਾਂ ਪੁਰਤੋ ਵੇਧਾਃ ਸਤੀਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਵੇਦਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗृਹ੍ਯੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾऽਖਿਲਮ੍
ਫਿਰ ਵੇਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਯਥਾਯਥਾ ਸ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇਂऽਗਾਨਿ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ ੬.੭੭.
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤਕਦੀ ਰਹੀ,
ਤੇਨੈਕਂ ਵਦਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਵਗੁਂਠਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਮੁਖ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਬਾਕੀ ਸਰੀਰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਲਜ੍ਜਯਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਸਾਹਮਣੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸ ਉਪਾਯਂ ਵ੍ਯਲੋ ਕਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰੇਂਧਨਾਨਿ ਭੂਰੀਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੌ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੀਲੇ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਭੜਕਾਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਧੂਮਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਧੂੰਆਂ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਧੂਮਾਕੁਲੇਨੇਤ੍ਰੇ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁ ਰਾਨ੍ਤਕਃ
ਫਿਰ, ਧੂਏਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ
ਤਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਤੀਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਸਤੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਕਪੜਾ ਚੁੱਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ੩੮ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਿਕਤੌਘੇਨਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਦਮਸੰਭਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੇਤ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤਦ੍ਭਗਵਾਞ੍ਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ੬.੭੭.
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਕਿਮੇਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਪਾਪ ਤ੍ਵਯਾ ਕਰ੍ਮ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਕੀ ਪਾਪ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸ਼ਂਕਰੇਣੈਤਤ੍ਕਰ੍ਮਜਾਲਂ ਨ ਵਿਂਦਿਤਮ੍ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਜਂਗਮਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਪृਸ਼ ਨਿਜਂ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਦ੍ਰੂਪੋ ਵृषਵਾਹਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਥੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਸਵੈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਲਜ੍ਜਾਪਰੀਤਾਂਗਃ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਧੋਮੁਖੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ।
ਅਥਾऽਸੌ ਲਜ੍ਜਯਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਯ ਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸੋ।
ਤਪਃ ਕੁਰੁ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋ ਮਮਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ, ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੁ।
ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਾਮ੍ਨਾ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਿਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਇਹ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ਿਰਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਾਨੁषਾਣਾਮਿਦਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਯਾऽऽਧੁਨਾ ॥ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ ਭੂਤਲੇ । ੬.੭੭.
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਹੁਣ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮੇਗਾ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਨੇਨ ਰੂਪੇਣ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛੇਗਾ,
ਤਤਸ੍ਤੇ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕੌਤੁਕਾਚ੍ਚ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਯਃ
ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਸੁਣੇਗਾ,
ਯਥਾਯਥਾ ਜਨਸ੍ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੱਸਣਗੇ,
ਏਤਦੇਵ ਹਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਚ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੁ ਪਤਿਤਂ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਤੇਰਾ ਬੀਜ ਵੀ, ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।