ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਗੁष੍ਠਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋऽਭਵਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਜਨਮਿਆ।
ਤਾਸਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਤਮਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਤੀਨਾਮ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ ॥ ਬਭੂਵ ਕਨ੍ਯਕਾ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾऽऽਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੇਕ ਧੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੁਖ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਹੱਸਦਾ, ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਸੀ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਨ ਦੇਵੀ ਨ ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੀ ਨਾਸੁਰੀ ਨ ਚ ਨਾਗਜਾ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵੀ, ਨਾ ਅਸੁਰੀ, ਨਾ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਉਤਪੰਨ।
ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਸ੍ਯ ਸ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਕੁਆਰੀ ਦੇ ਦਾਨ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚੋਦ੍ਵਾਹਯੋਗ੍ਯਾਨਿ ਵਸੁਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਪਿ
ਫਿਰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਲਾਇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆਈ ਗਈ।
ਅਥ ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸ੍ਯ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਭਗਦੈਵਤੇ
ਫਿਰ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੰਨਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਭਗਾ ਦੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੇਠ,
ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵਵਿष੍ਣੁਪੁਰਃਸਰੈਃ ੬.੭੭.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਅੱਗੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ,
ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਸਾਧ੍ਯਗਣੈਰ੍ਭੂਤੈਃ ਪ੍ਰੇਤੈਰ੍ਵੈਨਾਯਕੈਸ੍ਤਥਾ
ਸਿੱਧ, ਸਾਧ, ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਵੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ,
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋਏ,
ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਮਹਾਵਾਦ੍ਯੈਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ
ਸੂਤ, ਮਾਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੇ ਵਾਦਯ ਜੰਤਰ ਵਜਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ,
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪੂਜਿਤਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਖਿਲਾਂ ਵੇਦਿਂ ਮਂਡਪਾਂਤਰਵਰ੍ਤਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਸਨ, ਖੁਦ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਮੰਡਪ ਵਿਚਲੇ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪਿਤਾਮਹਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸੁਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਭਗਾ ਸਤੀ
ਸਾਡੀ ਧੀ ਸਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੁਣੇ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣੇ।
ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸੋऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਂਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਵੀ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਆਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਦਾਨਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਮਾਤॄਣਾਂ ਪੁਰਤੋ ਵੇਧਾਃ ਸਤੀਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਵੇਦਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗृਹ੍ਯੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾऽਖਿਲਮ੍
ਫਿਰ ਵੇਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਯਥਾਯਥਾ ਸ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇਂऽਗਾਨਿ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ ੬.੭੭.
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤਕਦੀ ਰਹੀ,
ਤੇਨੈਕਂ ਵਦਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਵਗੁਂਠਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਮੁਖ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਬਾਕੀ ਸਰੀਰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਲਜ੍ਜਯਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਸਾਹਮਣੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸ ਉਪਾਯਂ ਵ੍ਯਲੋ ਕਯਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰੇਂਧਨਾਨਿ ਭੂਰੀਣਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਸੌ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੀਲੇ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਭੜਕਾਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਧੂਮਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਧੂੰਆਂ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਧੂਮਾਕੁਲੇਨੇਤ੍ਰੇ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁ ਰਾਨ੍ਤਕਃ
ਫਿਰ, ਧੂਏਂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ
ਤਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਤੀਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਸਤੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਕਪੜਾ ਚੁੱਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰੇਤਃ ਪ੍ਰਚਸ੍ਕਨ੍ਦ ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ ੩੮ ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਿਕਤੌਘੇਨਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਦਮਸੰਭਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੇਤ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤਦ੍ਭਗਵਾਞ੍ਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ੬.੭੭.
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਕਿਮੇਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਪਾਪ ਤ੍ਵਯਾ ਕਰ੍ਮ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਕੀ ਪਾਪ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸ਼ਂਕਰੇਣੈਤਤ੍ਕਰ੍ਮਜਾਲਂ ਨ ਵਿਂਦਿਤਮ੍ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਜਂਗਮਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਤਥਾ
ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਡੋਲ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਪृਸ਼ ਨਿਜਂ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੇਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਤਾਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਦ੍ਰੂਪੋ ਵृषਵਾਹਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਥੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਸਵੈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਲਜ੍ਜਾਪਰੀਤਾਂਗਃ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਧੋਮੁਖੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ।