ਯਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਕੁष੍ਠਵ੍ਯਾਧਿਪਰਿਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋੜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਤ੍ਰਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਕਿਮੌषਧੈਃ ਕਿਮਾਹਾਂਰੈਃ ਕਟੁਕੈਰਪਿ ਯੋਜਿਤੈਃ
ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ, ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਕੌੜੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਣ?
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ੬.੭੬.
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪਾਂਥੇਨ ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ ਕੁष੍ਠਭਾਕ੍
ਜਦ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੋੜ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਸਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪਾਂਥੇਨਾਨੇਨ ਵਲ੍ਲਭ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਠੀਕ ਹੀ ਆਖਿਆ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਨਿਰਤਾ ਸਤੀ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਾਂਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਸੋऽਥ ਵਿਤ੍ਤਮਾਦਾਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਲਿਆ,
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਯਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਦ੍ਦੇਵਤਾਤ੍ਰਯਮ੍
ਮੈਂ ਵਚਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕੁष੍ਠਵ੍ਯਾਧਿਸਮਾਕੁਲਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਕੋੜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ,
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਹਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਾਪਸੌਘਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਤਪੱਸਵੀ ਜਥੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ,
ਅਹਂ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰੋਗੇਣਾਥ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਮੈਂ ਰੋਗ ਤੇ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰੈਵ ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਵਿਹਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾਂਤੇऽਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਸੁਪ੍ਤਂ ਜਾਗ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ॥ ੬.੭੬.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾ ਸੁੱਦੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਜਾਗਦੀ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਨ੍ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਟਿਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਮੁਖਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਾ ਅਹਂ ਕਥਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਂ ਨਾਥ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।
ਯਾਵਤਸ੍ਤਵ ਸਂਜਾਤਾ ਉਪਵਾਸਾ ਮਹਾਮਤੇ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਉਪਵਾਸ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ,
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ—
ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਮਨਸਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਯਾਵਦਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਚੁੱਕੀ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਃ ਕ ਏਤੇ ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: ਇਹ ਤਿੰਨ ਆਦਮੀ ਕੌਣ ਹਨ?
ਵ੍ਯਾਵृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵ ਭਾਰ੍ਯਾਸਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਘਰ ਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਣੇ।
ਮੁਣ੍ਡੀਰਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾऽਨ੍ਯਂ ਕਾਲਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਮੁੰਡੀਰਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਅਤੇ ਕਾਲਵੱਲਭ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਕੇ—
ਮੂਲਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤਃ ਸਸ੍ਯਪ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਸਸ੍ਯਂ ਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਮ੍॥ ੬.੭੬.
ਮੂਲ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਫਸਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨੀ; ਮੈਂ ਫਸਲ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਕृष੍ਟਮਨਸੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਸਾਡਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੱਸ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਯਦਿ ਯੂਯਂ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮਮਾਂਤਿਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋ—
ਤਥਾऽਤ੍ਰੈਵ ਸਦਾ ਸ੍ਥੇਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰੇਵ ਹਿ
ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਰੋਗਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੂੰ ਵੀ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੱਖ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਤ੍ਰਿਤਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਦਰ੍ਥਂ ਨਿਰੂਪਯ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਮੰਦਰ ਬਣਾਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਜ਼ਰੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।