ਤਤੋऽਪਿ ਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਂਤੇ ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਥ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇਨੈਵ ਵਿਧਿਨਾ ਪੂਜਾ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਹਿਤਾ ਮਯਾ
ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਂਤੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਮਾਂ ਭਾਸ੍ਕਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕਰ੍ਮਣਾऽਨੇਨ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ੬.੭੬.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋऽਸਿ ਨਿਜਮਂਦਿਰਮ੍
ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹृਤਂ ਪੁਰਾ ਰੁਕ੍ਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਕਈ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਸੋਨਾ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸ ਮਯਾ ਨਾਸ਼ਿਤਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਧੁਨਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਯੇ ਨਰਾ ਲੋਕੇ ਕੁष੍ਠਵ੍ਯਾਧਿਸਮਾਕੁਲਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕੋਛ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦਿਸਦੇ ਹਨ,
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਯਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਸ੍ਤੇਯਂ ਕਨਕਂ ਬੁਧੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਕੁष੍ਠਵ੍ਯਾਧਿਪਰਿਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋੜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਤ੍ਰਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੂਰਜ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਕਿਮੌषਧੈਃ ਕਿਮਾਹਾਂਰੈਃ ਕਟੁਕੈਰਪਿ ਯੋਜਿਤੈਃ
ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਕੀ ਲਾਭ, ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਕੌੜੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਣ?
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ੬.੭੬.
ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪਾਂਥੇਨ ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ ਕੁष੍ਠਭਾਕ੍
ਜਦ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੋੜ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ,
ਸਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪਾਂਥੇਨਾਨੇਨ ਵਲ੍ਲਭ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਠੀਕ ਹੀ ਆਖਿਆ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਨਿਰਤਾ ਸਤੀ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਾਂਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਸੋऽਥ ਵਿਤ੍ਤਮਾਦਾਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਲਿਆ,
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਯਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਦ੍ਦੇਵਤਾਤ੍ਰਯਮ੍
ਮੈਂ ਵਚਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਕੁष੍ਠਵ੍ਯਾਧਿਸਮਾਕੁਲਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਕੋੜ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ,
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਹਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਾਪਸੌਘਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਤਪੱਸਵੀ ਜਥੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ,
ਅਹਂ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰੋਗੇਣਾਥ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਮੈਂ ਰੋਗ ਤੇ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰੈਵ ਦੇਹਂ ਸ੍ਵਂ ਵਿਹਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾਂਤੇऽਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਸੁਪ੍ਤਂ ਜਾਗ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ॥ ੬.੭੬.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾ ਸੁੱਦੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਜਾਗਦੀ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਨ੍ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਟਿਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਮੁਖਂ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਾ ਅਹਂ ਕਥਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਂ ਨਾਥ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।
ਯਾਵਤਸ੍ਤਵ ਸਂਜਾਤਾ ਉਪਵਾਸਾ ਮਹਾਮਤੇ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਉਪਵਾਸ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ,
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ—
ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਮਨਸਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਯਾਵਦਗ੍ਨਿਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਚੁੱਕੀ।