ਏਕੈਕਸ੍ਯਾਃ ਪृਥਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਪਪੌ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ੍ਤਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਮਾਂ ਦੇ ਸੂਤ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪਿਆ ਕੇ ਪੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵੋऽਥ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਰਰ੍ਗਲਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਉਤਸਵ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਂਭਾਦ੍ਯਾ ਨਨृਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਲਾਸਿਨ੍ਯੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਰੰਭਾ ਤੇ ਹੋਰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਨੱਚ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਆ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਕੁਮਾ ਰਸ੍ਯ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਚਨਮ੍ ੬.੭੧.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੇ ਓਸ ਥਾਂ ਤੇ ਉਸ ਕੁਮਾਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਤਾ ਵਿਧਿਨਾऽਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਜੋਬਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਮਯੂਰੋ ਵਾਹਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕੇਣ ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਤਃ
ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਹਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੋਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਭੀष੍ਟਾਨਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੇਨਾਨਾਥਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ।
ਤਾਰਕੋऽਪਿ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮੁਪਾਗਤਾਨ੍
ਤਾਰਕ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਖੁਦ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤੋऽਭੂਤ੍ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੂਰਸ੍ਥਂ ਤਾਰਕਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਖੜੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥਾਸੌ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਰਕਸ੍ਤੁ ਗਤੋ ਨਾਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣੈਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਤਾਰਕ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਛੱਡ ਗਈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਸਤਿ ॥ ਗਤਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ ।੧ ੬.੭੧.
ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦੋऽਪਿ ਤਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ
ਸਕੰਦ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤਮ ਥਾਂ ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਰਕ੍ਤਸ਼ृਂਗਃ ਕਥਂ ਤੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਲੋऽਪਿ ਦृਢੀਕृਤਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਰਕਤਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?
ਰਕ੍ਤਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਦਤਿਵੇਗਤਃ
ਰਕਤਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਜੋਰ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਤੇਨ ਯਥਾਨ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵ ਤੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ,
ਸ਼ੀਰ੍ਣਾਨਿ ਚਲਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਰ੍ਵਤੇ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਦ ਪਹਾੜ ਹਿਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨ distressed ਹੋ ਗਏ।
ਹਤਸ਼ੇषਾਸ੍ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜੋ ਬਚੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਕੰਦਾ ਕੋਲ ਗਏ।
ਨਾਸ਼ਂ ਨੀਤਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਬਾਧਵਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਧਤੋ ਦਾਨਵੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨ੍ਯਾ ਮੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਦਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਨਰ੍ਜੀਵਿਤਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੬.੭੧.
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਦਾਯ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਭੂਯੋऽਯਂ ਨਗਸਤ੍ਤਮਃ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅਡੋਲ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਾਂ ਦਾਸ੍ਯਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।