ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤਥਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕੇ।
ਅਥ ਪ੍ਰਾਹ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਥਾਯਥਾ ਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸਦੁਪਾਯਾਨ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਚੰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹਾਂ—
ਤਦੁਪਾਯਂ ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚਿਨ੍ਤਯ ॥ ਯੇਨ ਮੇ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਯੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਵ ਕੀਰ੍ਤਿਰਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਐਸਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵੀ ਨਿਖਰੀ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਯੋਪਾਯਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਃ ਸ ਉਪਾਯੋ ਮਹਾਹਵੇ
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਮੈਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯਦਾਭੀष੍ਟਂ ਵਰਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕਃ
ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਿਆ ਗਿਆ—
ਅਜੇਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਹਂ ਵਿਭੋ ੬.੭੦.੩੦ ਨ ਤਂ ਸ੍ਵਯਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸੂਦਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਵੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰੇਗਾ।
ਯੋ ਵੈ ਪਿਤਾ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਿਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਯਾਦ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸੇਨਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਤਂ ਵਿਨਿਯੋਜ੍ਯ ਮਹਾਹਵਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰੀ।
ਏष ਏਵ ਉਪਾਯੋऽਤ੍ਰ ਮਯਾ ਤੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੇਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ॥। ਤਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਞ੍ਛਂਭੁਂ ਵਿਨਯਾਵਨਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸੁਤਸ੍ਯ ਜਨਨਾਰ੍ਥਾਯ ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨਂ ਵृषਧ੍ਵਜ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਲਈ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਤੂੰ ਯਤਨ ਕਰ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਿਜਯੋ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ॥। ਇਤਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੇਜ੍ਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਙ੍ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ ਆਖੀ।
ਅਥੋਵਾਚ ਵਿਹਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਹਨ, ਹੱਸ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਏ।
ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਕਮ੍ ੬.੭੦.
ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਾਵੈਰ੍ਭਾਵੈਃ ਸਮੋਪੇਤਂ ਹਾਸ੍ਯੈਰਨ੍ਯੈਸ੍ਤਦਾਤ੍ਮਿਕੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਮਨੋਭਾਵ ਅਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ।
ਅਥ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਮਾਨਸਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਤ੍ਸਰਾਣਾਂ ਤੁ ਰਤਾਸਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ੂਲੀਨ ਸੁਖ-ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਲਈ ਆਓ, ਉਸ ਥਾਂ ਚੱਲੀਏ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਕੈਲਾਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ਯਾਂਤਿ ਭਵਾਂਤਿਕਮ੍
ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਰਹਸ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਪਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੈਰ੍ਵਿਬੁਧੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਨਿਲਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਅਨਿਲ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਅਥ ਵਾਯੁਰ੍ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਃ ੬.੭੦.
ਫਿਰ ਵਾਯੁ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਸਨ।
ਅਥ ਪ੍ਰਚਲਿਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਸ੍ਥਾਨਾਦਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੋਨਿਕੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ,
ਤਤੋ ਵ੍ਰੀਡਾ ਸਮੋਪੇਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਚੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਲਾਜ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਦਥ ਤਂ ਵਾਯੁਂ ਵਿਨਯਾਵਨਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਾਯੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।