ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋਹਤਃ ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੜੀ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਤਤੋ ਭੁਜਵਨਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਠਾਰੇਣ ਭृਗੂਦ੍ਵਹਃ
ਫਿਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਕੁਮ੍ਭਾਞ੍ਛਬਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਤਤਃ
ਵੱਡੇ ਘੜੇ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਜੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗਰ੍ਤਾ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਕृਤਾ
ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਖੱਡ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਧ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਤਮਿਦਂ ਮਹਤ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਖੂਨ ਉਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿਓ।
ਯੇਨ ਤਾਤਂ ਨਿਜਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ੬.੬੭.
ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਸਕੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ਾਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ षष੍ਠੇ ਨਾਗਰਖਣ੍ਡੇ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਜੁਨਵਧਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਤਮੋऽ ਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਸਕੰਧ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ, ਇਕਾਹਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਨਾਗਰ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ, 'ਸਹਸਰਾਰਜੁਨ ਦੇ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਸੜ੍ਹਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਨਿਨ੍ਯੁਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਗਰ੍ਤਾ ਸਾ ਪਿਤृਸਂਭਵਾ
ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੀ ਉਹ ਖੱਡ ਸੀ।
ਭਾਰ੍ਗਵੋऽਪਿ ਚ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਮਾਦਾਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਖੂਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨ ਸ ਬਾਲਂ ਨ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਭਾਰਗਵ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਨੂੰ।
ਸ੍ਵਯਂ ਜਘਾਨ ਭੂਪਾਨ੍ਸ ਤੇषਾਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਥਾ ਪਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਸਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੈਵਾਸृਕ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਗृਹ੍ਣਾਪਯਤਿ ਚਾਦਰਾਤ੍
ਉਹ ਉਸ ਲਹੂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਚੁਕਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਭृਗਦ੍ਵਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੈ ਰੁਧਿਰੈਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮਾਦਾਯ ਤਿਲਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਿਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ,
ਤਤੋ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਲੋਕੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਯਮਖਂ ਚ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਕੇ ਘੋੜਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਲਬ੍ਧਵਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਭृਗੁਸਤ੍ਤਮਮ੍ ੬.੬੮.
ਫਿਰ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾऽਪਸਰਣਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ।
ਨ ਕਰੋष੍ਯਥਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਨਦੀਪਤੇ
ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ,
ਅਪਸਾਰਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਯਾਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾਭਿਵਾਂਛਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਜਿੰਨੀ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਤਨਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ षष੍ਠੇ ਨਾਗਰਖਣ੍ਡੇ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮਕृਤਮਹੀਦਾਨਪੂਰ੍ਵਕਸਮੁਦ੍ਰਾਪਸਾਰਣਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮਾ ष੍ਟਾषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਸਕਾਂਦ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਨਾਗਰ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਅਠਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁषੁਵੁਸ੍ਤਨਯਾ ਨ੍ਵਰਾਨ੍ । ਤੇ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋਪਮਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਖੇਤ੍ਰਜ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ। ਉਹ ਖੇਤ੍ਰਜ ਛਤਰੀਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਭੂਤਿਪਦਂ ਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਰਾਮਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਸੁਧਾ ਚ ਨਃ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੋ ਦੇਹਿ ਤਾਂ ਭੂਯੋ ਹਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਧਮਾਨ੍
ਹੇ ਰਾਮਾ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਦੇ, ਉਹ ਨੀਚ ਛਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।
ਤਤੋ ਰਾਮਃ ਕ੍ਰੁਧਾਵਿष੍ਟੋ ਭੂਯਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ਵਰੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਵਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਤਤ੍ਰੈਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਮਾਦਾਯ ਤਦ੍ਬਹੁ
ਉਥੇ ਹੀ ਛਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਮੇਧੇ ਧਰਾਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਮੁੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਤੇਨ ਕृਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਧਿਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੬.੬੯.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।