ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਘਾਤਕਾਨਾਂ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਪਾਪ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ,
ਦ੍ਵਿਜਦ੍ਵੇषਰਤਾਨਾਂ ਹਿ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਜਾਯਤੇ ਨृਣਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋਜਾਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,
ਪਰਵਾਦਰਤਾਨਾਂ ਚ ਪਾਪਂ ਯਚ੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੇ ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ,
ਰਾਤ੍ਰੌ ਯੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣੋ ਭਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਦਧਿਸਕ੍ਤੁਕਾਨ੍
ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਹੀਂ ਜਾਂ ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ,
ਵृਂਤਾਕਂ ਮੂਲਕਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਰਕ੍ਤਂ ਯੇऽਸ਼੍ਨਂਤਿ ਗृਂਜਨਮ੍
ਜੋ ਬੈਗਨ, ਮੂਲੀ, ਚਿੱਟਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਲਸਣ ਖਾਂਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਚ ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬਾਘ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਨ ਚੈਤਦਵਗਂਤਵ੍ਯਂ ਯਦਯਂ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਯਾ
ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਪਿਲੇ ਗਚ੍ਛ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਤਨਯਂ ਸੁਤਵਤ੍ਸਲੇ 7.3.29.
ਕਪਿਲਾ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਏ ਮਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਖੀਃ ਸ੍ਵਜਨਵਬਾਂਧਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ,
ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀ ਦੀਨਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਵੇਪਮਾਨਾ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰਮਧ੍ਯਗਾ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਭਮਾਣਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਸੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ ਗਈ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸਃ ਸ੍ਵਮਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਛੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਅਕਾਲਾਗਮਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਰੌਦ੍ਰਂ ਭਂਭਾਰਵਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਅਣਉਕਲੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਨ੍ਯਵੇਲਾਯਾਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਇਸ ਅਜੀਬ ਵੇਲੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ ਹੈਂ?
ਆਗਤਾऽਹਂ ਤਵ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਕੁਰੁ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈ।
ਅਪਸ਼੍ਚਿਮਮਿਦਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਾਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵੱਡੀ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮਰੂਪਸ੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਜੀਵਿਤਂ ਮਯਾ
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਉਸ ਵਾਘ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾऽਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਮृਗਰਾਜਸਮੀਪਤਃ 7.3.29.
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਹਿ ਮਰਣਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾਕਿਨਾऽਪਿ ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਮਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਮਾਤृਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਾ ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲੇਗੀ।
ਅਥਵਾऽਤ੍ਰੈਵ ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਪਥਾਃ ਸਂਤੁ ਮੇ ਤਵ
ਜਾਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਮੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਹੋ ਜਾਣ।
ਜਨਨ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤਂ ਨ ਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤृਸਮੋ ਨਾਥੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤृਸਮਾ ਗਤਿਃ
ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਮਾਂ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ।
ਨ ਚਾਯਮਨ੍ਯਭੂਤਾਨਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਮृਤ੍ਯੁਤਃ
ਇਹ ਮੌਤ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਪਸ਼੍ਚਿਮਮਿਦਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਾਤੁਃ ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਆਖਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ।
ਵਨੇ ਚਰ ਸਦਾ ਵਤ੍ਸ ਅਪ੍ਰਮਾਦਪਰੋ ਭਵ
ਪੁੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੀ।
ਨ ਚ ਲੋਭੇਨ ਚਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿषਮਸ੍ਥਂ ਤृਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ 7.3.29.
ਕਦੇ ਵੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਖਤਰਨਾਕ ਥਾਂ ਤੋਂ ਇਕ ਤਿੰਨਾ ਵੀ ਨਾ ਚੁੱਕੀਂ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਟਵੀਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਸ਼ਂਤੇ ਲੋਭਮੋਹਿਤਾਃ
ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਲੋਭਾਤ੍ਪ੍ਰਮਾਦਾਦਾਸ਼੍ਵਾਸਾਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੀੜ੍ਹ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ: ਲਾਲਚ, ਬੇਧਿਆਨੀ ਅਤੇ ਗਲਤ ਭਰੋਸਾ।