ਯਤ੍ਤੇਨ ਪਿਤਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰੁਧਿਰੇਣ ਪ੍ਰਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਲਹੂ ਨਾਲ ਪੂਰਵਜ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਪਿਤृਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮੇਧ੍ਯਾਃ ਸਂਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਬੁਧੈਃ
ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਗ ਵਰਨਣ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕृਤਂ ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਯੇਨ ਪਿਤਰੋ ਰੁਧਿਰੇਣ ਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਉਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਵਜ ਲਹੂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ—
ਪਿਤਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਜਮਦਗ੍ਨਿਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਮਦਗਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤੇਨ ਤੇਨ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕਹਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਤ੍ਤੇਨ ਰੁਧਿਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਲਹੂ ਨਾਲ—
ਕਿਂਨਾਮਾ ਸ ਚ ਭੂਪਾਲੋ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਵਦ ਸੂਤ ਤਤ੍ ॥ ੬.੬੬.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਸੀ? ਹੇ ਸੂਤ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਜੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਦਗ੍ਧਕਲ੍ਮषਃ
ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਜਨਮੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਗਏ ਸਨ।
ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਰ੍ਗੁਣਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਮਦਗ੍ਨੇਰ੍ਮਹਾਵਨੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਮਦਗਨੀ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ—
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹੈਹਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਬਲੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੈਹਯਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਆ ਗਿਆ।
ਮृਗਲਿਪ੍ਸੁਰ੍ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭ੍ਰਮਮਾਣ ਇਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤੁष੍ਟਿਸਂਯੁਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋऽਪਿ ਤਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਚ੍ਚੈਰ੍ਵਿਨਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਹਿਰੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ।
ਸਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਿਵਾਰਯੁਤਸ੍ਯ ਚ ॥ ੬.੬੬.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਵਨ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਚ ਮੇ
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਜਂ ਗृਹਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਸਕਾਂ।
ਮਨੋਰਥ ਇਵ ਧ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੋऽਤਿਥਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਮਹਿਮਾਨ ਆਇਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਪਰਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਥ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵਾਪ੍ਯਂਤ੍ਯਜੋऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ—
ਤੈਰਭੁਕ੍ਤੈਃ ਕਥਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਮਮ ਕੀਰ੍ਤਯ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾ ਖਾਏ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਦੱਸੋ।
ਨਾਤ੍ਰ ਚਿਂਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਮੁਨਿਰ੍ਨਿष੍ਕਿਂਚਨੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਸੰਤ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਯੈषਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਧੇਨੁਰ੍ਬਦ੍ਧਾ ਮਮਾਂਤਿਕੇ
ਹੇ ਰਾਜੇਂਦਰ, ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਇਹ ਗਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਤਸ਼੍ਚ ਕੌਤੁਕਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਨृਪੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ੬.੬੬.
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਤਦਨਂਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾ ਕੇ,
ਉਪਵਿष੍ਟਸ੍ਤਤਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭृਤ੍ਯੈਰ੍ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭੁੱਖੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਧੇਨੁਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਾ ਸੁषੁਵੇ ਧੇਨੁਰਨ੍ਨਮੁਚ੍ਚਾਵਚਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਗਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਭੋਜਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਾਫੀ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੀ।