ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਗਗਨਾਂਗਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਂਚਿਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਲ੍ਪਚ੍ਛਾਯਂ ਮਹੀਰੁਹਮ੍
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਛਾਂ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਭੂਯੋऽਪਿ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਕਮ੍
ਜਦ ਰਾਤ ਮੁੜ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਥੈਵ ਭੋਜਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਵਜੋਂ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਰਾਤ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਭੂਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਵਿਭਵਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ਨਿਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਯੇ ਅਤ੍ਰ ਕੌਤੂਹਲਂ ਜਾਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਦਂ ਸੁਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਥੇ ਚੁਲਚੁਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਗਂਗਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚ ਸਂਗਮੇ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੋਵਾਂ ਉਥੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਮਤਿਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਯਤਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ੬.੬੫.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਸੀ।
ਸ ਸਦਾ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼ੌਚਾਰ੍ਥਂ ਕਪਾਲਂ ਜਲਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਖੋਪੜੀ ਵਰਤਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮਮੇਯਂ ਹਿ ਵਿਭੂਤਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਿਸ਼ਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਦੌਲਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਕਪਾਲਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਰ ਕਰ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਲਿਆ।
ਯੇਨ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਤਭਾਵਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੀ ਡਰਾਵਨੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਾਂ।
ਤਥਾ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਉਹ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਭ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ ਧਰਮ ਕਰ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਅਸ੍ਯਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਥਾਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸਮਾਲਿਖ
ਉਥੇ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਛੋਟਿਆਂ ਤਕ ਲਿਖ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨੇष੍ਯਾਮਃ ਸੁਖੋਪਾਯੇਨ ਭਦ੍ਰਕ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਆਸਾਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਸੁਭਾਗੀ।
ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੇ ਤੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਜਦ ਤੁਰੰਤ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ,
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰੇਵਾਸ੍ਯ ਨਿਧਾਨਂ ਭੂਰਿਵਿਤ੍ਤਜਮ੍ ੬.੬੫.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਖਜਾਨਾ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਥ ਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਕਪਾਲਂ ਤਚ੍ਚੂਰ੍ਣਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਕਪਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਚੂਰਨ ਬਣਾਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪ੍ਰੇਤੋ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਵਪੁਰ੍ਧਰਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇਕ ਪ੍ਰੇਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਾਦ੍ਦਾਰੁਣਾਦਿਤਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਦੌਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਤੇषਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਿਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਾਚਰ
ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤੇषਾਮੇਵ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਫਿਰ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਤੇऽਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰੇਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਧ ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਮਝ ਲਈ।
ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕੇਸ਼੍ਵਰਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰਕੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਤਯੋਰ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਯਤੇ ਨਰਃ ੬.੬੫.
ਜੋ ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਾਤਕੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵ ਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।