ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹਰਤਾਨਾਂ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਜਾਯਤੇ ਨृਣਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗਾਂ ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਪਾਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹੇ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਗੁਰੁਵਂਚਕੇ
ਜੋ ਪਾਪ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕਰਨ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਠੱਗਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਯੋ ਗਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਤਿ ਪਾਦੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪਾਵਕਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹਦਾ ਹੈ,
ਕੂਪਾਰਾਮਤਡਾਗਾਨਾਂ ਯੋ ਭਂਗਂ ਕੁਰੁਤ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੂਆਂ, ਬਾਗਾਂ ਜਾਂ ਤਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸੂਚਕਸ੍ਯ ਚ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਪਾਪ ਅਹਿਸਾਨਫਰਾਮੋਸ਼ ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੋਰ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,
ਮਦ੍ਯਮਾਂਸਰਤਾਨਾਂ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਜਾਯਤੇ ਨृਣਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,
ਰਾਜਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਜਾਯਤੇ ਨृਣਾਮ੍ 7.3.29.
ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,
ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਯਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਂਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,
ਦੀਯਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਨਿਵਾਰਯਤਿ ਯੋऽਲ੍ਪਧੀਃ
ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੋਜਾਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ,
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਘਾਤਕਾਨਾਂ ਚ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਪਾਪ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ,
ਦ੍ਵਿਜਦ੍ਵੇषਰਤਾਨਾਂ ਹਿ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਜਾਯਤੇ ਨृਣਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋਜਾਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,
ਪਰਵਾਦਰਤਾਨਾਂ ਚ ਪਾਪਂ ਯਚ੍ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੇ ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਵੀ,
ਰਾਤ੍ਰੌ ਯੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣੋ ਭਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਦਧਿਸਕ੍ਤੁਕਾਨ੍
ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਹੀਂ ਜਾਂ ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ,
ਵृਂਤਾਕਂ ਮੂਲਕਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਰਕ੍ਤਂ ਯੇऽਸ਼੍ਨਂਤਿ ਗृਂਜਨਮ੍
ਜੋ ਬੈਗਨ, ਮੂਲੀ, ਚਿੱਟਾ ਜਾਂ ਲਾਲ ਲਸਣ ਖਾਂਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਚ ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬਾਘ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਨ ਚੈਤਦਵਗਂਤਵ੍ਯਂ ਯਦਯਂ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਮਯਾ
ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਕਪਿਲੇ ਗਚ੍ਛ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਤਨਯਂ ਸੁਤਵਤ੍ਸਲੇ 7.3.29.
ਕਪਿਲਾ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਏ ਮਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਖੀਃ ਸ੍ਵਜਨਵਬਾਂਧਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ,
ਅਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀ ਦੀਨਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ।
ਵੇਪਮਾਨਾ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰਮਧ੍ਯਗਾ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਭਮਾਣਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਸੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ ਗਈ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਆਪਣੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸਃ ਸ੍ਵਮਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਛੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਅਕਾਲਾਗਮਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਰੌਦ੍ਰਂ ਭਂਭਾਰਵਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦਾ ਅਣਉਕਲੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਨ੍ਯਵੇਲਾਯਾਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਇਸ ਅਜੀਬ ਵੇਲੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ ਹੈਂ?
ਆਗਤਾऽਹਂ ਤਵ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਕੁਰੁ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈ।
ਅਪਸ਼੍ਚਿਮਮਿਦਂ ਪੁਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਾਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵੱਡੀ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮਰੂਪਸ੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਜੀਵਿਤਂ ਮਯਾ
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਉਸ ਵਾਘ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ ਜੋ ਹਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾऽਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਮृਗਰਾਜਸਮੀਪਤਃ 7.3.29.
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਹਿ ਮਰਣਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾਕਿਨਾऽਪਿ ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਮਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।