ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ, ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਥ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸ ਗੀਤਂ ਮਧੁਰਧ੍ਵਨਿ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਪ੍ਰੇਤਸਂਘੈਃ ਸਭਾਵृਤਮ੍
ਤੇ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾ ਏਕੇ ਨृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਨੇੜੇ ਭੂਤ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਥਾਸੌ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮਤਿਥੇ ਕੁਰੁ ਭੋਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਿਮਾਨ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰ।'
ਤਤਃ ਸ ਭੋਜਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਪੌ ਜਲਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੂਤ, ਆਪਣੇ ਭੂਤ ਰੂਪ ਵਿਚ,
ਏਵਂ ਤੇषਾਂ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਲਾਸੈਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਚਿਤੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ ਰੰਗ-ਰਲਿਆਂ ਨਾਲ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਗਤੇ ਰਵਿਮਂਡਲੇ
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਸੀ,
ਤਤਸ਼੍ਚ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਿਮੇਤਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ੬.੬੫.
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, 'ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਗਗਨਾਂਗਣਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਂਚਿਤ੍ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਲ੍ਪਚ੍ਛਾਯਂ ਮਹੀਰੁਹਮ੍
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਛਾਂ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਭੂਯੋऽਪਿ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਕਮ੍
ਜਦ ਰਾਤ ਮੁੜ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਥੈਵ ਭੋਜਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਵਜੋਂ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਰਾਤ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਭੂਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਵਿਭਵਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ਨਿਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਯੇ ਅਤ੍ਰ ਕੌਤੂਹਲਂ ਜਾਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਦਂ ਸੁਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਥੇ ਚੁਲਚੁਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਗਂਗਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚ ਸਂਗਮੇ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੋਵਾਂ ਉਥੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਾਭ੍ਯਾਮਤਿਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਯਤਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ੬.੬੫.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਸੀ।
ਸ ਸਦਾ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼ੌਚਾਰ੍ਥਂ ਕਪਾਲਂ ਜਲਪੂਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਖੋਪੜੀ ਵਰਤਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ਮਮੇਯਂ ਹਿ ਵਿਭੂਤਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਨਿਸ਼ਿ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਦੌਲਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਕਪਾਲਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਰ ਕਰ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਲਿਆ।
ਯੇਨ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਤਭਾਵਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੀ ਡਰਾਵਨੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਾਂ।
ਤਥਾ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਉਹ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਭ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ ਧਰਮ ਕਰ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਅਸ੍ਯਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਥਾਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਸਮਾਲਿਖ
ਉਥੇ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਛੋਟਿਆਂ ਤਕ ਲਿਖ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨੇष੍ਯਾਮਃ ਸੁਖੋਪਾਯੇਨ ਭਦ੍ਰਕ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਉਥੇ ਆਸਾਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਸੁਭਾਗੀ।
ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੇ ਤੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਜਦ ਤੁਰੰਤ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ,
ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰੇਵਾਸ੍ਯ ਨਿਧਾਨਂ ਭੂਰਿਵਿਤ੍ਤਜਮ੍ ੬.੬੫.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਖਜਾਨਾ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਥ ਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।