ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਂਜਾਤੋऽਤ੍ਰੈਵ ਮਂਦਿਰੇ
ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਹੋ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਦੂਰਾਤ੍ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ ਮੈਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰਾ ਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨੇਨ ਕੁਲਾਯੇ ਵਸਤਾ ਮਯਾ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਘੋਂਸਲੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ,
ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਤ੍ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਹੁਣ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਾਧੁਵਾਦਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਹਰ੍षਿਤਾਃ ੬.੬੪.
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭ ਉੱਚੇ ਦੁਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਹੁਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਰਧਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤਿਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਵਾਂਛਿਤਾਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਾਂ ਦੇਵੀਮਿਹ ਸਂਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਜਤਨ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ षष੍ਠੇ ਨਾਗਰਖਣ੍ਡੇ ਸ਼੍ਰੀਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚਮਤ੍ਕਾਰੀਦੁਰ੍ਗਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸਹਿਤਾ ਵਿੱਚ, ਛੇਵੇਂ ਨਾਗਰ ਖੰਡ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ, ਚਮਤਕਾਰੀ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਮਹਾਤਮਯ ਵਰਣਨਾ ਵਾਲਾ ਚੌਂਠਾ-ਚੌਂਠਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯਤ੍ਰਾਨਰ੍ਤੋ ਨृਪਃ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸੁਹਯੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਅਨਰਟਾ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਹਯਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ—
ਤੇਨੈਵ ਭੂਭੁਜਾ ਤਤ੍ਰ ਲਿਂਗਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਹੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰਾਂਗਾਰਕषष੍ਠ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਤਡਾਗੇ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਥੇ ਅੰਗਾਰਕ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯ ਤਤ੍ਸੂਤ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸੂਤ ਜੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਾਰਿਭਿਰ੍ਹਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਃ
ਸਭ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਭੱਜਣ ਦੀ ਨੀਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਕਪਾਲਂ ਚ ਕਾਪਾਲਿਕ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਕਪਾਲਿਕਾ ਦੇ ਵਰਤ ਅਪਣਾਏ।
ਆਨਰ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰਸਾਂਨਿਧ੍ਯੇ ਵਸਮਾਨੋ ਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਆਨਰਟੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਡਾਗੋਤ੍ਥੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮੁਂਚਤਿ ਧਨੀ ਭृਤ੍ਯਸਮੋਪੇਤਃ ਸਦਾ ਪੁਣ੍ਯਪਰਾਯਣਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤਲਾਬ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਅਮੀਰ, ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਣ੍ਯਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਪਾਰਕ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ,
ਅਥ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ ਗਚ੍ਛਨ੍ਮਰੁਮਂਡਲ ਮ੍ ੬.੬੫.
ਫਿਰ, ਹਰੇਕ ਨੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਂਤਾਃ ਪਾਂਥਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ, ਰਾਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਯਾਤਰੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਟਿਕ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ, ਜਲਦੀ ਉਠ ਕੇ,
ਸ ਵੈ ਮਾਰ੍ਗਪਰਿਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਰਾਹ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਗਿਆ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਨ ਚ ਤੈਃ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ ਸਾਰ੍ਥੈਰ੍ਯੈਃ ਸਮਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਗृਹਾਤ੍
ਪਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਤਤਃ ਸਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯਮਂਡਲੇ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰਥ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਗਿਆ,
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਤृषਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਧਰਾਤਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਸਂਜ੍ਞੋऽਭੂਨ੍ਮਂਦੀਭੂਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੰਦ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਸ਼ ਆਈ।
ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਮਾਰ੍ਗੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨ ਚ ਮਾਨੁषਮ੍ ੬.੬੫.
ਕਿਤੇ ਵੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ।