ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ ਸਂਨਿਧਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤ ਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਦੇਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਸੋਮਵਾਰੇਣ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ
ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ ੬.੬੩.
ਹੇ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਏਵਂ ਸੋਮੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ, ਓਥੇ ਸੋਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਨ੍ਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ षष੍ਠੇ ਨਾਗਰਖਣ੍ਡੇ ਸ਼੍ਰੀਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸੋਮਨਾਥੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠੀ-ਹਜ਼ਾਰ ਇਕ ਸਹਿਤਾ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਨਾਗਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਸੋਮਨਾਥ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸਠੀ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਚਮਤ੍ਕਾਰਨਰੇਂਦ੍ਰੇਣ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੁਰਾ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਯਾ ਸ ਮਹਿषਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਹਤੋ ਦਾਨਵੋ ਰਣੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਯਦਾ ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਓਥੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪੁਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ਪੁਰਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।
ਯਸ੍ਤਾਮਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਤ੍ਸਮ੍ਯਙ੍ਮਹਾਨਵਮਿਵਾਸਰੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ।
ਯਂਯਂ ਕਾਮਮਭਿਧ੍ਯਾਯਞ੍ਛੁਕ੍ਲਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਚੰਨਣੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਜੋ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਾਮਃ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਗਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਭੂਰਿਰ੍ਮਹੀਭੁਜਃ
ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੋਪੇਤਃ ਪ੍ਰਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ੬.੬੪,
ਜੋ ਕੋਈ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯਾ ਆਯਤਨੇ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਭਵਨ੍ਮਹਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਸੀਚ੍ਚਿਤ੍ਰਰਥੋਨਾਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਚਿਤਰਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸਂਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪੁਨਰ੍ਗृਹਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸ ਰਾਜਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਗਤਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਅਗ੍ਰਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੈਃ ਸਹਿਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਾਸੀਨਃ ਕਥਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਥਾਂਤੇ ਸ ਪृष੍ਟਸ੍ਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੈਃ
ਇਕ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਪृਚ੍ਛਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਕੌਤੁਕਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ੬.੬੪.
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ।
ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਸਦਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਂ ਸੁਦੂਰਤਃ
ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ,
ਯਤ੍ਨੇਨਾਨ੍ਯਾਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੂਜਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਰਹਸ੍ਯਮਪਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਯਾ
ਜੇਕਰ ਇਹ ਰਾਜ਼ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਹਮਾਸ ਸ਼ੁਕਃ ਪੂਰ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਯਤਨੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਤੋਤਾ ਸੀ।