ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਚ੍ਚੈ ਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਕਸ਼ੈ ਰੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਾਃ ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤੈਰੁਕ੍ਤਂ ਭੇषਜਂ ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ ਡਾਕਟਰਾਂ ਤੋਂ ਸਲਾਹ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਵਾਈ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਨੈਵੋਪਦੇਸ਼ਂ ਮੇ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਸਿ ੬.੬੩.
ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਂ—
ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਕ੍ਸ਼ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਕੀ ਇਲਾਜ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਸੁਸਂਮਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚੀ ਹੋਈ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਦੇਯਂ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤੀਹ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਇੱਥੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ।
ਅष੍ਟषष੍ਟਿषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਸਃ ਸਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਅਠਾਹਠ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਦਾ ਵਸਣਾ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯ ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਭਾਸਕੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਲਿਂਗਾਨਿ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਖੇਤਰ 'ਚ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਲਿੰਗ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਹਂ ਪਦਾਂਤਿਕਮ੍
ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਸ਼ੈ ਰੋਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਾਰੀ—
ਏष ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਜਾਮਾਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ੬.੬੩.
ਇਹ ਚੰਦ੍ਰ ਤੇਰਾ ਜਾਮਾਤਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ।
ਨਾਕਰੋਨ੍ਮੇ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ ਸੀ 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਪਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੋਪੇਨ ਸੁਤਾਰ੍ਥੇ ਵृषਭਧ੍ਵਜ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ خاطر ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਃ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤੁ
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਪੱਖ ਘਟੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਪੱਖ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਯੋऽਪਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਭੀष੍ਟਂ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਸ਼ਲਾਂਛਨ
ਮੈਂ ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ ਸਂਨਿਧਾਨਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤ ਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਦੇਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ।
ਸੋਮਵਾਰੇਣ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ
ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿਆਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਾ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ ੬.੬੩.
ਹੇ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਏਵਂ ਸੋਮੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਦੁਜਾ-ਜਨ, ਓਥੇ ਸੋਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਨ੍ਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ षष੍ਠੇ ਨਾਗਰਖਣ੍ਡੇ ਸ਼੍ਰੀਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸੋਮਨਾਥੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸਕਾਂਦ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠੀ-ਹਜ਼ਾਰ ਇਕ ਸਹਿਤਾ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਨਾਗਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਸੋਮਨਾਥ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਮਹਾਤਮਤਾ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸਠੀ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਚਮਤ੍ਕਾਰਨਰੇਂਦ੍ਰੇਣ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੁਰਾ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਯਯਾ ਸ ਮਹਿषਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਹਤੋ ਦਾਨਵੋ ਰਣੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਯਦਾ ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਓਥੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪੁਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ਪੁਰਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।