ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਨਾਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਂਨਿਧੌ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪ ਨ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
'ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ,'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਤੋऽਸੌ ਕृਸ਼ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰੋਹਿਣੀਮ੍ ੬.੬੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਯਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਣਾਸ਼ਾਯ ਪृਚ੍ਛ ਮਾਨਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਾਨ੍
ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਵੈਦਿਆਂ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਸ ਨਿਸ਼ਾਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪਰਾਯਣਃ
ਫਿਰ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵੱਲ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥਾਸੌ ਭ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਤ੍ਰਿਪਃ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਰੋਮਕਂਨਾਮ ਸ ਮੁਨਿ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੋਮਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ 'ਚ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਚ੍ਚੈ ਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਯਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਕਸ਼ੈ ਰੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਾਃ ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤੈਰੁਕ੍ਤਂ ਭੇषਜਂ ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ ਡਾਕਟਰਾਂ ਤੋਂ ਸਲਾਹ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਵਾਈ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਨੈਵੋਪਦੇਸ਼ਂ ਮੇ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਸਿ ੬.੬੩.
ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਂ—
ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਕ੍ਸ਼ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸੀਮ ਹੈ, ਕੀ ਇਲਾਜ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਸੁਸਂਮਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚੀ ਹੋਈ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਦੇਯਂ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤੀਹ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਇੱਥੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ।
ਅष੍ਟषष੍ਟਿषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਸਃ ਸਦਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਅਠਾਹਠ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਦਾ ਵਸਣਾ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ।
ਆਰਾਧਯ ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪੂਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਭਾਸਕੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਦਿਵ੍ਯਲਿਂਗਾਨਿ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਉਸ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਖੇਤਰ 'ਚ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਲਿੰਗ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੋऽਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਹਂ ਪਦਾਂਤਿਕਮ੍
ਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਸ਼ੈ ਰੋਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਾਰੀ—
ਏष ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਜਾਮਾਤਾ ਨ ਕृਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ੬.੬੩.
ਇਹ ਚੰਦ੍ਰ ਤੇਰਾ ਜਾਮਾਤਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ।
ਨਾਕਰੋਨ੍ਮੇ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ ਸੀ 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ', ਪਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੋਪੇਨ ਸੁਤਾਰ੍ਥੇ ਵृषਭਧ੍ਵਜ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ خاطر ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਃ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਾਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤੁ
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਪੱਖ ਘਟੇ ਤੇ ਦੂਜਾ ਪੱਖ ਵਧੇ।
ਤਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ' ਆਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਯੋऽਪਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਭੀष੍ਟਂ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਸ਼ਲਾਂਛਨ
ਮੈਂ ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।